Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017 face book twitter you tube

Ο καθηγητής Μουσικής και τα… απρόοπτα!

Ο καθηγητής Μουσικής και τα… απρόοπτα!

Του Νίκου Αντωνόπουλου από τη στήλη "Η γωνιά των Παλαιών Γυμνασίων Αρρένων", κάθε Σάββατο, στην εφημερίδα των Πατρών  "Πρωινή Γνώμη"

 

Ο καθηγητής Μουσικής αείμνηστος Δημήτριος Σινούρης ήταν μια αξέχαστη, επιβλητική, αρχοντική, φυσιογνωμία με αρκαδικές ρίζες (ο πατέρας του ιατρός στην Πάτρα, καταγόταν από τα Μαγούλιανα Αρκαδίας). Καθημερινά άλλαζε κοστούμι και πρόσεχε πολύ τον καλλωπισμό του.

Το μάθημα γινόταν με διακριτική και υποδειγματική τυπικότητα και μεγαλοπρέπεια. Είχε ορίσει επιμελητές πίνακος και επιμελητή μεταφοράς του μεγάλου αρμονίου. Το μετέφεραν στον ώμο τέσσερις εναλλασσόμενοι μαθητές, το ογκοδέστατο μουσικό όργανο, που θύμιζαν «κοράκια» γραφείων τελετών. Κρατούσε την μπακέτα και άρχιζε το μάθημα της ημέρας με πολλά μουσικά απρόοπτα. Κάποιοι εκ φύσεως κακόφωνοι πέταγαν τους δικούς τους παράφωνους μουσικούς φθόγγους, που το ειδικευμένο και πεπειραμένο αυτί του καθηγητή τους εντόπιζε και έτρεχε με την μπακέτα να κτυπήσει τους μουσικούς δράστες. Το τι γινόταν δεν περιγράφεται όταν οι κακόφωνοι συνεννοούντο και άρχιζαν τα δικά τους αυτοσχέδια μουσικά ρεφρέν! Και άρχιζε το μουσικό-κυνηγητό!

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μέσα στα απρόοπτα της τάξης ήταν όταν ο Χρήστος, ο κλητήρας, με το παρατσούκλι «ο Γενικός», του έφερνε τον μισθό του. Μετρούσε τη δεσμίδα των αξιοζήλευτων κολλαριστών χαρτονομισμάτων και μετά ζητούσε από τον επιμελητή της τάξης να του φέρει οινόπνευμα από το φαρμακείο του Χημείου, για να κάνει την εξονυχιστική απολύμανση, ενώ η τάξη εν σιωπή και απορία παρακολουθούσε το θέαμα. Όταν συγκροτούσε νέα μέλη στη χορωδία το έργο του ήταν δύσκολο, διότι σκόπιμα τον μπέρδευαν οι υποψήφιοι για τη χορωδία μαθητές αλλάζοντας τη φωνή τους. Επίσης, το πιο απολαυστικό απρόοπτο ήταν για τα μέλη της χορωδίας που σκόπιμα δεν ακολουθούσαν το ρυθμό του μαέστρου-καθηγητή και έκαναν ό,τι ήθελαν. Τότε εκνευρισμένος ο καθηγητής τους έβγαζε «κόκκινη κάρτα» μέσω του βαθμολογικού καταλόγου και για τιμωρία τους έβαζε κάτω από τη βάση του 10 μέχρι συμμορφώσεώς τους.

Το πιο «καραμπινάτο» απρόοπτο μέσα στην τάξη ήταν όταν συνεννοήθηκαν όλοι οι μαθητές και έφεραν από ένα μικρό τραντζιστοράκι (ένα μικρό ραδιοφωνάκι της εποχής) και τα έθεσαν όλα σε λειτουργία σε διαφορετικούς σταθμούς, οπότε έγινε της «Βαβέλ». Ένα μουσικό κομφούζιο από δημοτικά, τσάμικα, συρτά, ευρωπαϊκά, ρεμπέτικα, ομιλίες, ψαλμωδίες και ό,τι μουσικό πρόγραμμα, σαν περίεργο χορωδιακό σχήμα… δονούσε την αίθουσα. Μπαίνοντας ο καθηγητής ξαφνιάστηκε. Έκλεισε με τα χέρια του τα αυτιά του και φώναζε δυνατά: «Κλείστε τα… Θα με μουρλάνετε». Δυστυχώς η διαταγή του επήγε στο… κενό! «Βγείτε έξω», φώναζε δυνατότερα από τα ραδιοφωνάκια. Κανένας δεν κουνήθηκε, μόνο ένας σηκώθηκε όχι για να φύγει, αλλά για να χορέψει το ζεϊμπέκικο που άκουγε…

Το πιο ωραίο ήταν όταν άνοιξε η πόρτα και όλοι φοβήθηκαν ότι είναι ο Γυμνασιάρχης, αλλά, ω του θαύματος, ήταν ένας αργοπορημένος μαθητής, με ανά χείρας το τραντζίστορ ακούγοντας ποδόσφαιρο και με το μπάσιμο… τυχαία μπήκε και γκολ, οπότε η τάξη μετατράπηκε σε ανεξέλεγκτη κερκίδα. Γκολ ο ένας, πάψε ο άλλος, οπότε ο καθηγητής της Μουσικής έτρεξε προς βοήθεια στον Γυμναστή, για να επιβάλλει την τάξη. Παρεξηγήθηκε όμως από τον μη προσκαλεσμένο Γυμνασιάρχη, που τυπικά ήταν ο πλέον αρμοδιότερος να επιβάλλει την πειθαρχία μέσω αποβολών.

Αυτά τα γεγονότα και άλλα πολλά θυμήθηκαν και διηγήθηκαν οι σχεδόν 80 απόφοιτοι που συγκεντρώθηκαν το 1984 στην πρώτη συνάντηση μετά την αποφοίτησή τους το 1964. Θυμήθηκαν σχεδόν όλους τους καθηγητές τους και το σημαντικότερο της συνάντησης είναι ότι ήσαν παρόντες και τα άκουγαν οι καθηγητές και ετεροχρονισμένα ξεκαρδίστηκαν στα γέλια… Μαθητές και καθηγητές πέρασαν μια ευχάριστη συνάντηση με πολύ χιούμορ και γέλιο, που απεικονίζεται και στη φωτογραφία.

Οι μαθητές θυμούνται και διηγούνται (ΦΩΤΟ)

Ο απόφοιτος από το Α’ Γυμνάσιο Αρρένων το 1964 (οδός Νόρμαν) Δημήτρης Αρβανίτης, μετά από 20 χρόνια, το 1984 που έγινε η 1η ιστορική πετυχημένη συνάντηση. Δικηγόρος πλέον με το μικρόφωνο στο χέρι δεν αγορεύει σε δικαστική αίθουσα, αλλά σε ψυχαγωγική με ακροατήριο παλαιούς συμμαθητές, που τον απολάμβαναν διηγούμενος με λεπτομέρειες ξεκαρδιστικές ιστορίες που καθημερινά γίνονταν μεταξύ καθηγητών και μαθητών. Περίπου 80 παλιοί συμμαθητές θυμούνται και διηγούνται ένα πλούσιο και ενδιαφέρον δημοσιογραφικό υλικό, που η στήλη μας θα το ξαναζωντανέψει για να αντέξει στον αδηφάγο χρόνο και θα το απολαμβάνουν κάθε Σάββατο όλοι οι απόφοιτοι του 1964 αλλά και μαθητές άλλων παλαιών Γυμνασίων.


Από την έντυπη έκδοση της "Π.Γ." του Σαββάτου 14-10-17.

επιστροφή στην κορυφή