Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2019 face book twitter you tube

Το φαινόμενο του μια στο καρφί και μια στο πέταλο- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Το φαινόμενο του μια στο καρφί και μια στο πέταλο- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Το ερώτημα μοιάζει οξύμωρο αλλά έχει πραγματική βάση. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα εξουσίας; Είναι οξύμωρο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην εξουσία και συνεπώς, ναι είναι. Ωστόσο υπάρχουν ορισμένες επιλογές του που θέτουν την κατάφαση υπό εξέταση.

Κορυφαίο παράδειγμα είναι οι επιλογές του στο Δήμο Αθηναίων και Θεσαλονίκης. Δηλαδή στους δύο κορυφαίους Δήμους, από πλευράς πολιτικής βαρύτητας. Και στις δυο αυτές περιπτωσεις κατέφυγε σε υφυπουργούς της κυβέρνησης, την Νοτοπούλου και τον Ηλιόπουλο. Είναι βεβαίως νέοι σε ηλικία, αλλά η προώθηση νέων ταιριάζει περισσότερο σε ένα εναλλακτικό και αντισυμβατικό σχήμα και όχι σε ένα κόμμα εξουσίας. Επιπροσθέτως είναι υφυπουργοί της κυβέρνησης και αυτό, εκ των πραγμάτων ακυρώνει, τη φρεσκάδα της ηλικίας.

Η πραγματικότητα και για την Αθήνα και για τη Θεσσαλονίκη είναι γνωστή. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός κατάφυγαν σε δύο πολιτικά στενές, πιο στενές δεν γίνεται, υποψηφιότητες χωρίς καμιά δυνατότητα να επιτύχουν ευρύτερες συσπειρώσεις και με μηδενικές πιθανότητες εκλογικής νίκης. Κατά πάσα δε πιθανότητα ανάλογη θα είναι και η σύνθεση των ψηφοδελτίων τους. Αμειγώς κομματική.

Εδώ προκύποτει κάτι που είναι γνωστό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι εδώ και τέσερα χρόνια ασκεί την εξουσία, δεν έχει επιτύχει να διεισδύσει στις τοπικές κοινωνίες. Οι οργανώσεις είναι στην κατηγορία κόμματος του 3% και όχι του 33% ενώ σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, ακόμα και το μονοψήφιο ΚΙΝΑΛ, διαθέτει πρόσωπα με σαφώς μεγαλύτερη ακτινοβολία.

Κι εδώ ακριβώς ερμφανίζεται η αντίφαση. Στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβάζει καθαρά κομματικούς υποψήφιους. Σε άλλες περιπτώσεις, κορυφαία η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, δεν εμφανίζεται στηρίζοντας τον Απόστολο Κατσιφάρα. Διατηρεί δηλαδή μια διπλή στρατηγική. Αλλού καταφεύγει σε δικές του κομματικές επιλογές κι αλλού προσχωρεί σε ξένα προς τον ΣΥΡΙΖΑ σχήματα.  Αλλά αν σου κάνει ο Κατσιφάρας στη Δυτική Ελλάδα, γιατί δεν σου κάνει, λόγου χάριν, ο Γερουλάνος στην Αθήνα, ενώ στην ίδια στιγμή βρίσκεις μια χαρά το Μώραλη στον Πειραιά αλλά δεν σου κάνει ο Βούγιας στη Θεσσαλονίκη;

Πραγματικά δεν ξέρω αν όλο αυτό είναι μια διπλή στρατηγική ή αν είναι ένα «ό,τι κάτσει κι όπου κάτσει», δηλαδή η απουσία οποιασδήποτε στρατηγικής. Αλλά ακόμα και η απουσία κάθε στρατηγικής έχει την ερμηνεία της. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κι ούτε θέλει να είναι ένα κόμμα του 3-4%. Δεν ξέρει όμως τι να κάνει αυτήν του την παράδοση. Θα επιθυμούσε βεβαίως να είναι ένα κραταιό κόμμα της κεντροαριστεράς με ανάλογη την κοινωνική του επιρροή. Δεν ξέρει όμως με ποιον τρόπο θα επιτύχει αυτήν την μετάλλαξη κι ούτε είναι βέβαιο πως την έχει αποφασίσει.

Κι έτσι, ταλαντεύεται ανάμεσα στην παλιά του ψυχή και σε όσα του προκάλεσε η κυβερνητική του εμπειρία, χωρίς να μπορεί να πάρει τις αποφάσεις του. Είναι η αριστερά που θέλει να αλλάξει την Ελλάδα και την Ευρώπη ή είναι ένα σχήμα της ελληνικής κεντροαριστεράς, στην Ευρώπη αυτά τα κόμματα τα λένε σοσιαλδημοκρατικά. Μερικές φορές είναι τόσο απλό. Αν δεν ξέρεις τι είσαι, αν δυσκολεύεσαι να τοποθετήσεις τον εαυτό σου μέσα στο χώρο και την τρέχουσα ιστορία, είναι αδύνατο να έχει μια ξεκάθαρη στρατηγική γενικής ισχύος. Πηγαίνεις μία δώθε και μία εκείθε, ό,τι κάτσει κι όπου κάτσει, σκορπίζοντας γύρο σου σύγχιση.

Αλλά αν δεν έχεις τάξη μέσα σου δεν μπορείς να βάλεις τάξη γύρω σου.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk