Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019 face book twitter you tube

iek vergi

Οι τουλάχιστον δέκα δήμαρχοι- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Οι τουλάχιστον δέκα δήμαρχοι- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, ζωή να ’χουν, έχουν συγκεντρωθεί δέκα υποψήφιοι δήμαρχοι Πατρέων. Είναι οι Κώστας Πελετίδης, Ηλίας Γκοτσόπουλος, Γρηγόρης Αλεξόπουλος, Γιώργος Ρώρος, Νίκος Τζανάκος, Σπύρος Πολίτης, Βίβιαν Σαμούρη, Χρήστος Πατούχας, Θόδωρος Ντρίνιας και Αλέκος Χρυσανθακόπουλος.

Για όσους σπεύσουν να πουν ότι ο αριθμός είναι μεγάλος, θα υπενθυμίσω ότι στις δημοτικές εκλογές του 2014, οι υποψήφιοι ήταν δώδεκα. Αλλά και για τώρα, οι δέκα που έχουν ήδη παραταχθεί μπορεί και να αυξηθούν, κανείς δεν ξέρει τι θα προκύψει το επόμενο χρονικό διάστημα.

Ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε δημότη να διεκδικήσει τη θέση του δημάρχου. Είναι δημοκρατικό δικαίωμα του καθενός και επ’ αυτού δεν χωράει δεύτερη κουβέντα. Θα μπορούσαμε μάλιστα να προσθέσουμε ότι η πληθώρα των υποψηφίων προάγει μια αντίληψη πλουραλισμού. Όλα τα λουλούδια ανθίζουν και όλες οι πιθανές απόψεις ας τεθούν υπ’ όψιν του εκλογικού σώματος.

Είναι όμως τόσο απλό; Φέρνω στο νου μου μερικά από τα μείζονα θέματα που έχει να διαχειριστεί ο δήμαρχος. Η καθαριότητα στην πόλη, ο ΧΥΤΑ της Ξερόλακκας και το εργοστάσιο απορριμμάτων. Πόσες διαφορετικές απόψεις μπορεί να υπάρχουν; Μία, δύο τρεις; Και πάντως όχι δέκα, ούτε δώδεκα. Το φράγμα Πείρου-Παραπείρου και η διαχείρισή του. Πόσες διαφορετικές απόψεις υπάρχουν; Δυο, τρεις; Σίγουρα όχι δέκα μήτε δώδεκα. Η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου; Τα ίδια κι εδώ. Αυτός ο κανόνας ισχύει για όλα σχεδόν τα ζητήματα. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις είναι δυο-τρεις και όχι διψήφιες τον αριθμό.

Συνεπώς εδώ προκύπτει ένα θέμα. Δυο-τρεις οι απόψεις, δέκα οι φωνές. Και μάλιστα φωνές που έχουν ανάγκη να διαφοροποιηθεί η κάθε μια από τις υπόλοιπες, προκειμένου να καταστεί διακριτή.  Οπότε εδώ μας βγαίνει αυθόρμητα το ερώτημα: Μήπως αντί για πλουραλισμό προκύπτει πολυλογία και, ίσως, κακοφωνία; Μήπως εν τέλει αυτός ο πληθωρισμός δεν προάγει και τόσο πολύ τη Δημοκρατία;

Αυτήν τη στιγμή που μιλάμε στο Δημοτικό Συμβούλιο υπάρχουν έξι παρατάξεις που έχουν εκλέξει μόνο τον επί κεφαλής τους και που είχαν πάρει ποσοστά από 2,2% έως 6%. Είναι οι Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, Νίκος Οικονομόπουλος, Χρήστος Πατούχας, Νίκος Τζανάκος, Βίβιαν Σαμούρη και Θόδωρος Ντρίνιας. Αν κάποιοι νομίζουν πως τούτο διευκόλυνε τη δημοκρατική λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου, ας ρωτήσει όποιον δημοτικό σύμβουλο θέλει να του πει τη γνώμη του. Με δέκα, τόσοι είναι όλοι μαζί, οι επικεφαλής παρατάξεων που λαμβάνουν τον λόγο προνομιακά, είναι εύκολο για οποιοδήποτε θέμα η συζήτηση να κρατήσει τρεις ώρες και οι συνεδριάσεις να μην τελειώνουν ποτέ. 

Απομένει μια εντύπωση. Εντύπωση που λέει ότι ο ασφαλέστερος τρόπος για να εκλεγείς δημοτικός σύμβουλος είναι να κατέβεις για δήμαρχος. Με περίπου 2.000 ψήφους τα έχεις καταφέρει. Όχι βέβαια να βγεις δήμαρχος, αλλά δημοτικός σύμβουλος. Κι αφότου κάτι τέτοιο το ενθαρρύνει η εκλογική νομοθεσία, είναι προφανές ότι οι ενδιαφερόμενοι θα αξιοποιούν τη σχετική δυνατότητα. Στην Πάτρα και σ’ όλην την Ελλάδα.

Απ’ ό,τι φαίνεται τα φαντάσματα των αναλογικών εκλογικών συστημάτων θα συνεχίσουν μάς ταλαιπωρούν για καιρό. Διότι από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα, αν βέβαια συμφωνούμε πως πρόκειται για πρόβλημα. Γιατί, ακόμα και τούτων δοθέντων, είναι πολλοί αυτοί που πίνουν νερό στο όνομα της απλής αναλογικής με πρώτη και καλύτερη την κυβέρνηση.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk