Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019 face book twitter you tube

fotilas 1100x250

koutroumanis 650x120

Ερήμην της πραγματικότητας- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Ερήμην της πραγματικότητας- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Ας προσπεράσουμε για λίγο την τρέχουσα τοξικότητα της Βουλής και ας δούμε τη μεγάλη εικόνα. Στα χρόνια της κυβερνητικής του εξουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάχθηκε και ας συνοψίσουμε τα ουσιώδη αυτής της μετάλλαξης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια ένα κόμμα που δεν αμφισβητεί τις ιδιωτικοποιήσεις, απεναντίας ανησυχεί για τις καθυστερήσεις στην υλοποίησή τους. Είναι ένα κόμμα που δεν αμφισβητεί την αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και αποδέχεται τις πολιτικές της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Είναι ένα κόμμα που δεν αμφισβητεί τις αγορές, άλλωστε σε αυτές προσβλέπει τόσο για το δημόσιο δανεισμό όσο και για τις επενδύσεις. Είναι το κόμμα που εφάρμοσε μια εξαιρετικά σκληρή ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Είναι το κόμμα που ευθυγραμμίστηκε ολότελα με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Εφαρμόστηκαν συνεπώς πολιτικές κάθε άλλο παρά αριστερές, πολιτικές που άνετα χαρακτηρίζονται δεξιόστροφες. Αυτή είναι η αλήθεια.

Αλλά ακόμα και μέτρα που υποτίθεται ότι διαφοροποιούν το ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι η προτασία της πρώτης κατοικίας, οι 120 δόσεις για τα χρέη στο δημόσιο ή η αύξηση του κατώτατου μισθού, που θα εμφανιστούν προσεχώς στη Βουλή, είναι κινήσεις που μια χαρά θα μπορούσε να τις υλοποιήσει και η Νέα Δημοκρατία.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και καμιά ρητορική δεν μπορεί να τη συσκοτίσει. Αλλά αυτή η πραγματικότητα περιγράφει μια πικρή αλήθεια. Στα ουσιώδη, όπως τα δημοσιονομικά, η Ευρώπη, η εξωτερική πολιτική, οι διαφορές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας είναι επουσιώδεις. Αν βέβαια μιλάμε για διαφορές βαθιές και αυθεντικές.

Επειδή όμως τέτοιες διαφορές δεν υπάρχουν απομένει η ρητορική παρόξυνση. Εξ ου και όσα ζήσαμε στη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης το προηγούμενο διήμερο. Αγύρτες, πολιτικοί απατεώνες, αποστασίες, απειλές, ντροπές και άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια που στήνουν μεν το σκηνικό της οξείας σύγκρουσης, δύσκολα όμως κρύβουν την απουσία προϋποθέσεων για πραγματική σύγκρουση.

Είναι μάλιστα εντυπωσιακό. Η συζήτηση ήταν για την παροχή ή μη ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Άρα η συζήτηση θα έπρεπε να αφορά ολόκληρο το πλέγμα του κυβερνητικού βίου, οικονομία, φορολογικά, δημόσιο τομέα, υγεία, παιδεία, ανάπτυξη, χρέος και ούτω καθεξής. Ωστόσο δεν ειπώθηκε λέξη για όλα αυτά τα όντως μείζονα θέματα ενώ ταυτόχρονα θυμηθήκαμε την προδικτατορική αποστασία, τον στρατηγό Σπαντιδάκη, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, κι όλα αυτά σε μια ατμόσφαιρα βαθιά τοξική που εμποδίζει κάθε ψύχραιμη ματιά και φωνή. Δεν ξέρω αν πράγματι αυτή η εξέλιξη εξυπηρετεί τους δύο μονομάχους, πιθανότατα ναι, η κοινωνία είναι εθισμένη σε αυτού του τύπου τις συγκρούσεις. 

Το πραγματικό ερώτημα όμως μας πηγαίνει αλλού. Αν δηλαδή μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τις μεγάλες, τις ιδεολογικές, τις ιστορικές διαφορές και να δούμε σε μια εντελώς διαφορετική βάση τα πραγματικά μας προβλήματα και τις πιθανές λύσεις τους. Κι αν τότε προκύψουν και διαφορές είναι καλοδεχούμενες και κάνουμε τότε ανάλογα και τις επιλογές μας. Θα είναι όμως διαφορές επί του πραγματικού πεδίου και όχι φαντασιακές.

Θα το πω κι ας παρεξηγηθώ. Δεν θέλω να πάω στην κάλπη έχοντας στο μυαλό μου τι έκανε ο πατέρας του πρόεδρου της Νέας Δημοκρατίας πριν από πενήντα -τόσα χρόνια- ή αν ο πατέρας του πρωθυπουργού έκανε δουλειές με τη χούντα. Επί τέλους, έχουμε πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από αυτά που παρέλασαν το τελευταίο διήμερο από το βήμα της Βουλής.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk