Κυριακή 18 Αυγούστου 2019 face book twitter you tube

Το ακριβές βάρος από την αύξηση του κατώτατου μισθού- Toυ Δημήτρη Αβραμίδη

Το ακριβές βάρος από την αύξηση του κατώτατου μισθού- Toυ Δημήτρη Αβραμίδη

Χθες το μεσημέρι το υπουργικό συμβούλιο θα αποφάσιζε για την αύξηση του κατώτατου μισθού. Φιλολαϊκό το μέτρο, η κυβέρνηση το αξιοποιεί εδώ και καιρό επικοινωνιακά, αλλά είναι χρήσιμο να το δούμε με προσοχή.

Ας αρχίσουμε πρώτα με τον κατώτατο μισθό. Σήμερα βρίσκεται στα 586 ευρώ και με μια αύξηση της τάξεως του 8% θα πάει στα 633 ευρώ. Πρόκειται για μια μηνιαία αύξηση ύψους 47 ευρώ. Όσο σημαντική κι αν είναι δεν αλλάζει αισθητά την οικονομική κατάσταση των δικαιούχων. Να το δούμε κι αλλιώς; Αν πάρουμε ως υπόθεση την υπέροχη και μάλλον ανεδαφική εκείνη εκδοχή σύμφωνα με την οποία ο κατώτατος μισθός θα αυξάνεται κάθε χρόνο κατά 8%. Θα φτάσει στα 1.000 ευρώ το μακρινό 2025. Επαναλαμβάνω όμως, αυτή είναι η πιο υπέροχη και οπωσδήποτε ανεδαφική εκδοχή, αφού μεταξύ άλλων προϋποθέτει ρυθμούς ανάπτυξης που είναι αδύνατο να τους πιάσει η ελληνική οικονομία και μάλιστα σταθερά και σε βάθος χρόνων.

Αλλά η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι μικρό μέρος του προβλήματος και να γιατί. Σύμφωνα με πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, από την «Εργάνη», τον περασμένο Αύγουστο αναγγέλθηκαν 187.160 νέες προσλήψεις. Από αυτές το 44% ήταν πλήρους απασχόλησης, το 41% ήταν μερικής απασχόλησης και το 15% ήταν για εκ περιτροπής απασχόληση. Με δυο λόγια, το 44% αφορούσε θέσεις πλήρους απασχόλησης και το 56% θέσεις ελαστικής εργασίας. Τι σημαίνει ελαστική εργασία; Σημαίνει αμοιβές των 300 και των 400 ευρώ το μήνα. Εύκολα μπορεί κανείς να λογαριάσει τι είναι μια αύξηση 8% σε αυτούς τους εργαζόμενους. Μπορεί και να μην  το καταλάβουν ότι πήραν αύξηση.

Πράγματι, η κρίση έπληξε τους πάντες. Αν όμως θέλουμε να δούμε το πρόβλημα σφαιρικά, το μεγαλύτερο και ισχυρότερο πλήγμα το υπέστη ο κόσμος της μισθωτής εργασίας. Από όλες τις μνημονιακές υποχρεώσεις, εκείνες που εφαρμόστηκαν αμέσως και σε όλη τους την έκταση, ήταν αυτές που αφορούσαν τους εργαζόμενους. Από τις αμοιβές εργασίας έως τις ελαστικές μορφές και από τις συλλογικές συμβάσεις μέχρι τα κάθε λογής δικαιώματα της εργασίας.

Θα πρόσθετα μάλιστα ότι αυτός ο κόσμος, ο κόσμος της μισθωτής εργασίας είναι και ο πλέον στερημένος σε επίπεδο εκπροσώπησης. Οι διάφοροι κλάδοι της οικονομίας, οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, δίνουν τις μάχες, κάτι περισώζουν, έχουν ένα κάποιο τρόπο να πιέζουν και να ακούγονται. Τέλος πάντων ασκούν μια επιρροή, κάπου φτάνει η φωνή τους . 

Στον ιδιωτικό τομέα, όπου και τα περισσότερα προβλήματα, επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή.  Ιδιαίτερα μεταξύ των νέων που είναι τσακισμένοι από την ανεργία και πιάνονται απ’ όποια δουλειά και με όποιους όρους μπορέσουν να βρουν. Εδώ δεν υπάρχουν οργανωμένες καταστάσεις, συνδικαλιστικές ή άλλες φωνές, τρόποι για να ασκηθεί πίεση. Είναι στο έλεος του Θεού.

Γι’ αυτό και όλη αυτή η συζήτηση για την αύξηση του κατώτατου μισθού, δεν μπορεί να έχει παρά μόνο μικρή αξία. Μπορεί να ξεσηκώνει μεγάλο προπαγανδιστικό ντόρο που τον διακινούν οι κυβερνώντες, αλλά ελάχιστα αγγίζει την πραγματικότητα. Η ζωή είναι αλλού και μόνο όσοι δουλεύουν για τετρακόσια και πεντακόσια ευρώ το μήνα, ξέρουν που βρίσκεται και πόσο είναι επώδυνη.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk