Κυριακή 18 Αυγούστου 2019 face book twitter you tube

Η λεηλασία του κεντρώου χώρου- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Η λεηλασία του κεντρώου χώρου- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Αυτές τις ημέρες φέρνω στο νου μου τη μακρινή δεκαετία του 1980. Τότε που σύμπασα η αριστερά, παραδοσιακή και ανανεωτική, παραπονιόταν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου τους «κλέβει» τα συνθήματα και τις ιδέες και λεηλατεί την εκλογική τους βάση.

Η ίδια συζήτηση επαναλαμβάνεται ξανά. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά που μετακινείται προς τη σοσιαλδημοκρατία και επιχειρεί να λεηλατήσει την εκλογική βάση του ΚΙΝΑΛ που παραπονιέται γι’ αυτήν την εξέλιξη. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, οι παραπονούμενοι δείχνουν μια εμφανή αδυναμία να ερμηνεύσουν αυτό που τους συμβαίνει.

Στην πρώτη περίπτωση ήταν τα κόμματα της αριστεράς που δυσκολεύτηκαν να κατανοήσουν τι ήταν και γιατί σημείωνε επιτυχίες το ΠΑΣΟΚ, ενώ τώρα είναι το ΚΙΝΑΛ που δυσκολεύεται να κατανοήσει τι είναι και γιατί αντέχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά στην περίπτωση του ΚΙΝΑΛ συμβαίνει κάτι ακόμα πιο σοβαρό.

Όλες οι ηγεσίες του στα τελευταία χρόνια ζουν και πολιτεύονται με την προσδοκία μαζικής επιστροφής των ψηφοφόρων που το εγκατέλειψαν και μετακινήθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Κι όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις το καταγράφουν πλήρως, τότε αρχίζει η γκρίνια. Για ο ΣΥΡΙΖΑ συμπιέζει το χώρο και επιχειρεί να τον λεηλατήσει.

Η προσέγγιση αυτή αγνοεί την ίδια την πραγματικότητα.  Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ το εγκατέλειψαν μαζικά και ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ πολύ καιρό πριν ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύψει την κρυφή γοητεία της σοσιαλδημοκρατίας. Ας υπενθυμίσουμε τα γνωστά. Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κατέγραψε 43,9%. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 βρέθηκε ανάμεσα στο 12% και το 13%. Και στις εκλογές του 2015 ήταν στο 4,6% τον Ιανουάριο και στο 6,2% τον Σεπτέμβριο.

Συνεπώς η συμπίεση του ΠΑΣΟΚ συνέβη πρωτίστως μεταξύ 2009 και 2012 και δευτερευόντως μεταξύ 2012 και 2015. Αυτή είναι η πραγματικότητα που μας λέει κάτι πολύ απλό. Οι ψηφοφόροι είναι που έφυγαν από μόνοι τους και δεν περίμεναν μήτε τον Κουρουπλή και το Σπίρτζη με τον Κοτσακά, ούτε, πολύ περισσότερο, την Ξενογιαννακοπούλου ή τώρα τελευταία τον Ραγκούση και τον Μπίστη.

Τα ίδια συνέβησαν και παλιά. Οι ψηφοφόροι αγκάλιασαν τον Ανδρέα Παπανδρέου κι αυτό το έκαναν πριν από την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης και τη διανομή αντιστασιακών συντάξεων. Αυτά ήταν τα κερασάκια στην τούρτα, όπως κερασάκια στην τούρτα βάζει τώρα και ο Τσίπρας. Όμως η τούρτα είναι ήδη επάνω στο τραπέζι. Η δουλειά έγινε από οκτώ-δέκα χρόνια. Τότε μετακινήθηκε ο κόσμος και καθώς αποδείχθηκε η μετακίνηση δεν ήταν στιγμιαία επιλογή. Κάτι που αρνήθηκαν να καταλάβουν όσοι ονειρεύτηκαν την αριστερή παρένθεση.

Αλλά η γκρίνια περί λεηλασίας έχει ακόμα μία συνέπεια. Δεν σε αφήνει να σκεφτείς και να δράσεις, δεν σε αφήνει να καταλάβεις τι σου έχει συμβεί. Απλώς κάθεσαι και θρηνείς γιατί, δήθεν, κάποιος σε κλέβει. Λες και έχεις στο σεντούκι σου τις ψήφους και κάποιος σου έκανε ριφιφί. Η κουβέντα για τη λεηλασία είναι μια απολιτική ηθικολογία. Που παριστάνει πως αγνοεί ότι στην πολιτική το κάθε κόμμα κι ο κάθε ηγέτης κάνουν ό,τι μπορούν σε βάρος των άλλων κομμάτων και των άλλων ηγετών. Γι’ αυτό, άλλωστε, «αδελφά» είναι μόνο κόμματα που δρουν σε διαφορετικούς χώρους.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk