Τρίτη 20 Αυγούστου 2019 face book twitter you tube

Τι μάς λένε οι περιπτώσεις Τσιτσιπά, Λάνθιμου και Αντετοκούνμπο- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Τι μάς λένε οι περιπτώσεις Τσιτσιπά, Λάνθιμου και Αντετοκούνμπο- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα έγινε πολύς λόγος για τον Στέφανο Τσιτσιπά, τον Γιώργο Λάνθιμο και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Οι επιτυχίες του Τσιτσιπά στην Αυστραλία και η 12η θέση που ήδη κατέχει στην παγκόσμια κατάταξη. Οι δέκα υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ που συγκέντρωσε η τελευταία ταινία του Λάνθιμου. Η επιλογή του Αντετοκούνμπο ως αρχηγού στην ομάδα της Ανατολής για το all star game του ΝΒΑ ήταν τα τρία περιστατικά που προκάλεσαν ένα μπαράζ από σχόλια, ύμνους και συμπεράσματα.

Οι Έλληνες που για να προκόψουν πρέπει να φύγουν από την Ελλάδα.  Οι Έλληνες που προκόβουν μόνο όταν φύγουν από την Ελλάδα. Η Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της. Κανείς από αυτούς τους τρεις δεν θα πήγαινε τόσο μακριά αν έμενε στην Ελλάδα. Ευτυχώς που έφυγαν και εκεί έξω εκπροσωπούν επάξια την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Να τα πάρουμε ένα-ένα και ας τα βάλουμε σε μια σειρά. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποιο τουρνουά τένις που να θυμίζει έστω κι από μακριά το αυστραλιανό όπεν, το Ρολάν Γκαρός ή το Γουίμπλεντον. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κέντρο προπόνησης για τενίστες υψηλού επιπέδου, όπως αυτό στη Γαλλία όπου παραμένει και προετοιμάζεται ο Τσιτσιπάς. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν κινηματογραφικοί παραγωγοί που να είναι σε θέση να επενδύσουν σε αγγλόφωνες ταινίες με διεθνή στόχευση. Το ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αμερικανικό.

Μόνο που δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος να θρηνούμε γι’ αυτό. Αυτά είναι τα μεγέθη της ελληνικής αγοράς, αυτά είναι τα όριά της. Θα έλεγα μάλιστα πως είναι αστείο. Να λυπούμαστε επειδή το ελληνικό τένις δεν έχει Γουίμπλεντον; Επειδή το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι NBA; Επειδή η ελληνική κινηματογραφική βιοτεχνία δεν είναι Χόλιγουντ; Πράγματι, πρόκειται για αστείες αιτιάσεις.

Όχι, δεν εννοώ πως εδώ είναι όλα καλώς καμωμένα. Κάθε άλλο. Όμως τα μεγέθη είναι εξ αντικειμένου προσδιορισμένα και μικρά. Συνεπώς το ταξίδι στο εξωτερικό είναι μονόδρομος. Κι όσοι από αυτούς που φεύγουν έχουν το ταλέντο, την πειθαρχία, την επιμονή, ίσως και λίγη τύχη, ξεχωρίζουν και φτάνουν μακριά, όπως οι εν λόγω τρεις. 

Πώς να το κάνουμε; Είναι οι μεγάλες αγγλόφωνες αγορές που προσελκύουν την αφρόκρεμα σε όλους τους τομείς και η Ελλάδα δεν ανήκει σ’ αυτές τις αγορές. Άρα η αφρόκρεμά της είναι υποχρεωμένη να πάει εκεί, κι όταν τα καταφέρνει μπράβο της. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Ελλάδα διώχνει τους καλύτερους, η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της και ούτω καθεξής. Άλλωστε το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με δεκάδες χώρες από όλον τον κόσμο. Στα Λονδίνα, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες προκόβουν τα πιο ταλαντούχα παιδιά τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και μ’ εμάς.

Θα το επαναλάβω. Δεν είναι εδώ όλα καλώς καμωμένα. Επείγουν οι ανάγκες αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, είναι πάμπολλα τα κακώς κείμενα που χρήζουν διόρθωσης. Αν όμως πιστεύουμε ότι πρέπει να αποκτήσουμε μπάσκετ επίπεδου NBA, τότε έχουμε κάνει λάθος ανάγνωση του προβλήματος. Κι όταν διαβάζεις λάθος το πρόβλημα, αποκλείεται να έχεις τη σωστή επίλυσή του.

Μπράβο στους τρεις και στις περίλαμπρες ατομικές τους διαδρομές αλλά έως εκεί και μη παρέκει. Για να ξέρουμε πού πατάμε και πού πρέπει να πάμε. 

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk