Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2019 face book twitter you tube

Μια συζήτηση στην οποία δεν μπορούν να πάρουν μέρος όλοι- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Μια συζήτηση στην οποία δεν μπορούν να πάρουν μέρος όλοι- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Ας αρχίσουμε πρώτα με ένα απόσπασμα από τον Εμμανουήλ Ροΐδη με την ελπίδα ότι η γλώσσα παραμένει κατανοητή:

«Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως «κόμμα» ήθελεν είναι ο ακόλουθος: «Ομάς ανθρώπων ειδότων να αναγιγνώσκωσι και να ανορθογράφωσιν οίτινες ενούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν διά παντός μέσου εις την έδραν του πρωθυπουργού ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».

Τις τελευταίες ημέρες σηκώθηκε αρκετή σκόνη με την περίπτωση του 80χρονου που διορίστηκε διοικητής σε νοσοκομείο για να παραιτηθεί λίγο αργότερα εξ αιτίας του θορύβου που ξεσηκώθηκε. Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η ηλικία. Μόνο που η μεμονωμένη αυτή ιστορία επικάλυψε το γενικότερο φαινόμενο. Στις διοικήσεις των νοσοκομείων τοποθετήθηκαν πολιτικοί φίλοι του κυβερνώντος κόμματος.

Είναι αυτή η άριστη επιλογή; Προφανώς όχι αλλά πριν πιάσουμε τη συζήτηση να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Στη συζήτηση αυτή δεν μπορούν να πάρουν μέρος όλοι. Για την ακρίβεια δεν μπορούν να πάρουν μέρος εκείνα τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν και έκαναν ακριβώς το ίδιο. Διότι η τωρινή κριτική τους προσκρούει στα πεπραγμένα τους. Δεν γίνεται να εγκαλείς τον Κικίλια για κομματικές επιλογές, όταν επί των ημερών σου προώθησες τους δικούς σου κομματικούς φίλους.

Το φαινόμενο έχει βαθιές ρίζες και θα έλεγα δεν είναι μόνο ελληνικό. Στις ΗΠΑ αν χρηματοδοτήσεις το κόμμα και τον πρόεδρο που θα εκλεγεί, μέχρι και πρεσβευτής μπορείς να διοριστείς. Στην Ελλάδα αντίστοιχα το φαινόμενο είναι διαχρονικό, κρατάει από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους μέχρι τις ημέρες μας. Ίσως μάλιστα θα άξιζε τον κόπο να αποτελέσει ειδικό κεφαλαιο στον εορτασμό των 200 χρόνων από την επανάσταση του ’21.

Πάμε για λίγο ακόμα στο Ροΐδη:

«Οι κομματάρχαι μας εδημιούργησαν (ούτω) συμμορίας, των οποίων όμως αντί να είναι αρχηγοί, κατήντησαν απλοί μεσίται, διά των οποίων οι συμμορίαι αυταί διαπραγματεύονται προς το έθνος τα λύτρα, ανθ’ ων συγκατανεύουσι να παραχωρήσωσιν αυτώ ασφάλειαν ζωής και περιουσίας. Τα λύτρα ταύτα καλούνται κατ’ ευφημισμόν προϋπολογισμός. Απόδειξις όμως του αληθούς αυτών χαρακτήρος είναι η δουλική ευπείθεια, μεθ’ ης ολόκληρος η Βουλή, σιγώσης της (εκάστοτε) αντιπολιτεύσεως, σπεύδει να καταβάλη άνευ συζητήσεως τα λύτρα εις τον εισπράκτορα της κατισχυούσης συμμορίας, καλώς γνωρίζουσα ότι πάσα αντίστασις ή απόπειρα ελαττώσεως αυτών ήθελε τιμωρηθή δι’ αναστατώσεως την επιούσαν».

Ο Ροΐδης μπορεί και να ήταν σκληρός, αλλά η ουσία των λεγομένων του παραμένει σε ισχύ. Το κράτος μας ήταν πάντα αγκαλιά με το πελατειακό κράτος κι αυτό με τη σειρά του έχει προκαλέσει αγκυλώσεις και παγιωμένες καταστάσεις που δεν είναι εύκολο να ανατραπούν. Στην καλύτερη περίπτωση είναι η διακυβέρνηση που έχει ανάγκη τα δικά της παιδιά, είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής που χρειάζεται εκείνους που ενστερνίζονται αυτήν την πολιτική. Στη χειρότερη περίπτωση δεν υπάρχει καμιά πολιτική, παρά μόνο το βόλεμα των ημετέρων.

Πόσο ενοχλητική ή δυσάρεστη είναι αυτή η κατάσταση; Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε. Κι αν το κάνουμε ας ξέρουμε ότι αυτοί που πραγματικά ενοχλούνται είναι, πρέπει να είναι, μια μικρή και μάλλον ασήμαντη μειοψηφία.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk