Δευτέρα 6 Απριλίου 2020 face book twitter you tube

«Η ανοχύρωτη και λαβωμένη πίστη»- THΣ ΑΜΑΛΙΑΣ Γ. ΚΟΥΣΑΔΙΑΝΟΥ-ΔΙΔΑΧΟΥ

«Η ανοχύρωτη και λαβωμένη πίστη»- THΣ ΑΜΑΛΙΑΣ Γ. ΚΟΥΣΑΔΙΑΝΟΥ-ΔΙΔΑΧΟΥ

 

Από την σημειρνή έντυπη έκδοση της Γνώμης

Άριστος ηγέτης είναι αυτός που διαθέτει τέτοια οξύνεια και οξυδέρκεια, ώστε να προμαντεύει τα γεγονότα πριν αυτά συμβούν. Αυτό είναι σαφώς εξαιρετικά δύσκολο.

Συνεπώς, χαρισματικός και φωτισμένος είναι κι εκείνος που προλαβαίνει την εξέλιξή τους, η οποία μπορεί να εμπεριέχει ανυπολόγιστες απώλειες. Όχι μόνο υλικές, αλλά και πνευματικές.

Η εμφάνιση του κορωναϊού είναι το γεγονός. Είναι ο «κεραυνός εν αιθρία» και βεβαίως αδύνατον να προβλεφθεί. Οπότε μένει η εξέλιξη που, εκτός των άλλων, συνεπάγεται και την κινητοποίηση των ΜΜΕ με μία χιονοστιβάδα ερωτήσεων και αναλύσεων για την παγκόσμια αυτή μάστιγα.

Κι εδώ, θα καταθέσω ευθαρσώς την άποψή μου για τον φθοροποιό θόρυβο περί την Θεία Κοινωνία, η οποία δεν μπορεί επ’ ουδενί να απομονωθεί από τον συνωστισμό- συγχρωτισμό και τη βέβαιη επικινδυνότητά τους.

Παρακολούθησα από την τηλεόραση τοποθετήσεις πολιτικών, λοιμωξιολόγων, αλλά και αξιωματούχων της Εκκλησίας. Διαπίστωσα το μένος κάποιων, την υπεράσπιση άλλων γι’ αυτήν. Το κυρίαρχο συναίσθημά μου; Μία ανείπωτη θλίψη! Κι αργότερα ένας θυμός. Επειδή με όλες αυτές τις αντιγνωμίες την κατεπόντισαν σε επίπεδο απαράδεκτα, ανεπίτρεπτα και ασυγχώρητα γήινο!

Η Θεία Κοινωνία είναι η κορυφαία στιγμή όλων των ιερών πράξεων του ορθοδόξου δόγματος. Είναι το υπέρτατο σύμβολο. Το Σώμα Του και το Αίμα Του!! Αυτό που μας έμαθαν να πιστεύουμε ως γιατρειά «ψυχής τε και σώματος».

Κι αυτή, η Θεία Μετάληψη, εκτός από «βορά θηρίων» έγινε και διαπραγματεύσιμη.

Ακριβώς ΠΡΙΝ από τούτη τη στιγμή, δηλαδή ΠΡΙΝ από τούτες τις συζητήσεις, χρειαζόταν η παρέμβαση του πνευματικού ηγέτη. Για να προλάβει αυτή την εξέλιξη. Να εμποδίσει την αμφισβήτηση. Να δώσει ΑΥΤΟΣ την εντολή για γενικό κλείσιμο των ναών, όταν αναφέρθηκε για πρώτη φορά ο κίνδυνος από τον συγχρωτισμό. Δηλαδή, πριν οι επιστήμονες και η Πολιτεία οδηγηθούν στις αναμενόμενες και απαραίτητες παρεμβάσεις, για την περιφρούρηση της δημόσιας υγείας, όπως επέβαλε άλλωστε η ιδιότητά τους. Το έπραξαν μάλιστα  με επαινετή υπευθυνότητα και κυρίως έγκαιρα.

Αλλά «πεφωτισμένος» δεν ενεφανίσθη για κάνει πράξη το μέγιστο χρέος του, που ήταν να διαφυλάξει αλώβητο το Άγιο Δισκοπότηρο από τον ιό της αμφιβολίας. Τον –κάποιες φορές- θανατηφόρο…

Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα αποφευχθεί η διασπορά του, κυρίως σ’ εκείνους που, αν και πιστοί, είχαν ωστόσο και ερωτηματικά περί της θείας δύναμης.

Καταλήγω με την άποψη ότι και μόνο που ΑΦΕΘΗΚΕ ΝΑ ΤΕΘΕΙ ως ερώτημα το θέμα της μόλυνσης ή μη από την Θεία Κοινωνία, κατέστησε αυτόματα την πίστη μας ανοχύρωτη και δυστυχώς, λαβωμένη.

Σε μία ακόμη άρνησή Του, σε μία ακόμη Σταύρωσή Του…

 (*) Πτυχιούχος Φιλοσοφίας- Συγγραφέας

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk