Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2020 face book twitter you tube

Η Ελπίδα έξω από την Ευελπίδων-Του Ερμή Παπουτσή, δικηγόρου Πατρών

Η Ελπίδα έξω από  την Ευελπίδων-Του Ερμή Παπουτσή, δικηγόρου Πατρών

Ζεστό πρωινό του Ιούνηστο κέντρο της Αθήνας, οι δείκτες του ρολογιού με το ζόρι δείχνουν 8 π.μ αλλά ο υδράργυρος με άνεση ξεπερνά τους 27 βαθμούς Κελσίου. Με τέτοια εισαγωγή η αφήγηση προμηνύει δράμα, αλλά υπόσχομαι ότι η ιστορία έχει happyend.

Μετά από δύο-τρείς άκαρπες βόλτες στις γειτονιές της Κυψέλης προς άγραν θέσεως παρκαρίσματος, εγκαταλείπω την προσπάθεια και αφήνω το αυτοκίνητο στο παρκινγκ της Ευελπίδων. Γυρνώ το κλειδί μα η μηχανή εξακολουθεί να διαμαρτύρεται, τα χιλιόμετρα δεν είναι λίγα ούτε οι αποστάσεις μικρές όλα αυτά τα χρόνια. Περνώ τον έλεγχο της εισόδου της πρώην σχολής Ευελπίδων και για άλλη μια φορά γίνομαι μάρτυς της αντίθεσης. Η φύση στον περίβολο να χαίρεται και οι άνθρωποι μέσα στις αίθουσες να διαπληκτίζονται, να θυμώνουν και να διεκδικούν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή είναι μία σύντομη περιγραφή της παρουσίας μας, της δυσάρεστης πλευράς της έστω, σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Επιχειρώ να διεκπεραιώσω τις υποθέσεις μου αλλά η φιλοδοξία μου αποδεικνύεται υπερβολική. Τέτοια πρωινά καλοκαιριού μάλλον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ματαιοδοξία. « Ελάτε το μεσημέρι» λένε τα χείλη του υπαλλήλου, μα η αύρα του λέει «καλύτερα μην έρθετε καθόλου».

Φεύγω εκνευρισμένος και στην έξοδο των Δικαστηρίων, βγαίνοντας, την πιάνω με την άκρη του ματιού μου. Παλιότερα δε θα την παρατηρούσα καν, πλέον σιγά-σιγά εκπαιδεύω τον εαυτό μου να μην του ξεφεύγουν αυτές οι μικρές, οι χρυσές λεπτομέρειες της ζωής.  Την κοιτάω καλύτερα. Ύψος γύρω στο 1,50, σίγουρα δεν το ξεπερνάει, έχει γκρίζα μαλλιά, φοράει γυαλιά και το χαρακτηριστικό κόκκινο γιλέκο της «Σχεδίας». Η φωνή της βγαίνει με το ζόρι για να προσκαλέσει τον υποψήφιο αναγνώστη ενώ δεν τη βοηθάει καθόλου και η μάσκα που φτάνει σχεδόν μέχρι τα μάτια. Ψάχνω το αντίτιμο του περιοδικού στο πορτοφόλι μου, το βρίσκω και την καλημερίζω με μία δόση οίκτου. Πόσο λάθος έκανα!

Ξάφνου στρέφει το πρόσωπό της στο μέρος μου, ανοίγει διάπλατα και χαμογελαστά τα μάτια της και με καλημερίζει. Πλέον δεν έχω μπροστά μου μια ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά ένα κορίτσι γεμάτο ζωή, με μπόι που μου φαντάζει ίσα με 1,80 και με στέρεη φωνή.

«Σας αρέσει το περιοδικό μας, κύριε» με ρωτάει και με κοιτάει στα μάτια με αγωνία. Προτού ολοκληρώσω την απάντησή μου με διακόπτει με ορμή έφηβης.

«Ελπίζω να το διαβάζετε και να μην το αγοράζετε μόνο για εμάς. Να σας ζητήσω μια χάρη;»

«Ό,τι θέλετε αποκρίνομαι».

«Είστε και καλοσυνάτος και πριν σας πω περί τίνος πρόκειται μου λέτε ναι», με επιπλήττει.

«Έχετε δίκιο, ό,τι μπορώ» απαντώ και συμμορφώνομαι.

« Να μας στέλνετε τις παρατηρήσεις σας στο mail. Τα διαβάζουμε όλα».

«Μόνο αν μου χαρίστε το όνομά σας».

Η κυρία Μαρία, ετών 75, δεν γεννήθηκε προσδοκώντας να καταλήξει άστεγη και πλανόδια πωλήτρια σε αυτή την ηλικία. Από τη στιγμή όμως που η ζωή τα έφερε έτσι έκανε σκοπό της ζωής της να γίνει η καλύτερη πλανόδια πωλήτρια και να διαδώσει το περιοδικό που κράταγε στοργικά, σαν μικρό παιδί, στην αγκαλιά της όση ώρα συνομιλούσαμε.

Επέστρεψα χαμογελαστός στον υπάλληλο, έκανα τη δουλειά μου, του ευχήθηκα καλό καλοκαίρι.

«Αύριο φεύγω με άδεια κύριε συνήγορε, που το ξέρατε;».

Η κυρία Μαρία μου το είπε…

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk