Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2019 face book twitter you tube

Ονόματα και «παρατσούκλια» από τα σχολικά χρόνια-Του Νίκου Ζακυνθινού

Μία ακατανίκητη έλξη στη ζωή μας αποτελεί το ταξίδι στο παρελθόν, πάνω από μισόν αιώνα, στα μαθητικά μας χρόνια, όταν με αισιοδοξία και χιλιάδες όνειρα αντικρίζαμε μπροστά μας το μέλλον. Όμορφη που ήταν τότε η ζωή μας, ξένοιαστη και χωρίς κανένα φόβο για το αύριο.

 

Μια από τις εύθυμες συνήθειες εκείνης της εποχής ήταν και τα «παρατσούκλια», που δίναμε στους καθηγητές μας και που αποτελούσαν κύριο σημείο συνομιλίας, μεταξύ των συμμαθητών. Θα αναφέρω όσα θυμάμαι και από σεβασμό στη μνήμη τους θα παραλείψω τα ονοματεπώνυμα και την ιδιότητά τους.

Και πρώτο απ’ όλα το παρατσούκλι «Κατσαπρόκος». Αδύνατον να εννοήσω τι σήμαινε αυτή η παράξενη λέξη, που χαρακτήριζε έναν καθηγητή μας λιγότερο από μια χρονιά. Ύστερα ήταν το θρυλικό «Πιγκουίνος», που έγινε αφορμή να ξεσπάσει μεγάλη ταραχή. Ένας συμμαθητής μας, που είχε έρθει πρόσφατα με μεταγραφή από την Αθήνα και άκουσε αυτή τη λέξη για τον συγκεκριμένο καθηγητή και χωρίς να φαντασθεί, ότι ήταν παρατσούκλι, πήγε ένα πρωί στο γραφείο των καθηγητών και ζήτησε τον κύριο «Πιγκουίνο». Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Τα κλάματα του άτυχου συμμαθητή μας πνίγηκαν από τα γέλια όλης της τάξης…

Θυμάμαι και τον «Κομμένη», όταν σε κάθε φράση του έκανε στο τέλος μια ανάλογη κίνηση επιβεβαίωσης με το χέρι του. Ακόμη τον κύριο «Ναί-λιστα», που συγχώνευε το «ναι» με το «μάλιστα» και παρήγαγε αυτό τον αστείο τύπο κατάφασης. Κάτι που πολύ αργότερα συγκρίναμε με εκείνο το «βεβαίως, βεβαίως» από την αξέχαστη ελληνική ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο»…

Αλλά, υπήρχαν και μεταξύ των συμμαθητών παρατσούκλια. Και πρώτο θα αναφέρω το δικό μου. Με φώναζαν «Μουσολίνι», πράγμα που ήταν για μένα πολύ θλιβερό και με αναστάτωνε αφάνταστα, αφού ο πατέρας μου είχα χαθεί στον πόλεμο του 1940, που έγινε εξαιτίας του παράφρονα Ιταλού δικτάτορα.

Από… ιστορικής πλευράς είχαμε και τον «Κεμάλ», που περιέργως δεν έμοιαζε καθόλου με τον Τούρκο ηγέτη. Ίσως επειδή καμιά φορά πρόφερε τη λέξη «γιοκ», όταν ήθελε να αρνηθεί κάτι. Στη συνέχεια θυμάμαι τον… «Μουρχούτα» (!), τον «Τσανάκα», τον «Γκεστάπο», τον «Αγγλιία», επειδή είχε βορειοελλαδίτικη προσφορά, τον «Ροδόλφο», που τον παρομοιάζαμε με τον Ροδόλφο Βαλεντίνο, επειδή ήταν πολύ ωραίος, σε απόλυτη αντίθεση με εκείνον τον άτυχο, που τον φωνάζαμε «Γριά». Τέλος, θα αναφέρω και τον αξέχαστο «Πατέρα», που ήταν πάντοτε σωστός και σοβαρός σαν μεγάλος.

Αυτές οι σκέψεις κυριαρχούν συνέχεια στο μυαλό μου, όπως και όλων μας, που ζήσαμε εκείνα τα μοναδικά και αξέχαστα χρόνια. Δεν θυμάμαι από πότε έχει πλέον καθιερωθεί η συνάντηση συμμαθητών σε δείπνο αποφοίτων μετά είκοσι ή τριάντα χρόνια, για «ανακύκλωση» αναμνήσεων εκείνης της εποχής. Η δική μου τάξη αποφοίτησε το 1951 και νομίζω ότι είμαστε από τους πρώτους, που σχεδίασαν συνάντηση μετά τριάντα χρόνια, το 1981. Ύστερα από μια ακόμη δεκαετία έγινε και η δεύτερη συνάντηση, το 1991 και πλέον τίποτε…

Πόσο ζηλεύω αλήθεια, τις νεότερες γενιές, που οργανώνουν τακτικά παρόμοιες συναντήσεις με ανακοινώσεις  στον Τύπο ή μέσω του Internet…

1/6/17

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk