Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2018 face book twitter you tube

iek vergi

Συνηγορία Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Συνηγορία Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Από τη στήλη "Λοξιές Ματιές" στο σημερινό φύλλο της "Γνώμης"

Προ ημερών δημοσιεύτηκαν οικονομικά στοιχεία για το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας των τελευταίων χρόνων.

Τι προέκυπτε από το ρεπορτάζ; Πως κάποιες εκδηλώσεις «μπήκαν μέσα» οικονομικά, κάποιες άλλες πήγαν καλύτερα και πως, τέλος πάντων, η διοργάνωση είναι ελλειμματική από οικονομικής πλευράς.

Να το ξεκαθαρίσουμε μια κι έξω για να μην χάνουμε τον χρόνο μας. Προφανώς και είναι οικονομικά ελλειμματικό το Διεθνές Φεστιβάλ και καλά κάνει να είναι ελλειμματικό. Αυτή η συζήτηση έχει γίνει ξανά και ξανά. Είναι τραγική η αντίληψη που θέλει την πολιτιστική δραστηριότητα αυτοχρηματοδοτούμενη ή και κερδοφόρα. Αν για παράδειγμα, οργανωθεί στην Πάτρα –πού τέτοια τύχη- μια έκθεση έργων του Πικάσο, προφανώς και θα «μπει μέσα». Όπως «μέσα» θα μπει και μια συναυλία με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Τι σημαίνει αυτό; Απολύτως τίποτε, γι’ αυτό υπάρχουν οι χορηγίες, καθώς και οι κρατικές, οι δημόσιες επιχορηγήσεις προς τον πολιτισμό. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ακόμα και ο Παρθενώνας με κρατικό χρήμα της εποχής του χτίστηκε.

Έως εδώ δεν υπάρχει, δεν πρέπει να υπάρχει, κανένα πρόβλημα. Αλλά στη συζήτηση παρενέβη ο κ. Βάης, είναι μέλος στο Δ.Σ. του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων. Πήρε τον καυγά επάνω του και μας είπε πως σήμερα το Διεθνές Φεστιβάλ δεν είναι «οι 10-12 παραστάσεις που δίνονταν στο κέντρο της πόλης με κόστος δεκάδες χιλιάδες ευρώ και που απευθύνονταν σε ελάχιστο κοινό», ενώ στη συνέχεια έκανε λόγο για τις «δέκα ελιτίστικες εκδηλώσεις» που έκανε παλιότερα το Διεθνές Φεστιβάλ.

Πρώτα να υπενθυμίσω μερικές από τις εκδηλώσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ. Τότε ήταν που είδαμε κι ακούσαμε στην Πάτρα τον Μπομπ Ντίλαν, τον Κιθ Τζάρετ, την Τζόαν Μπαέζ, τον Άλντι Μέολα, τον Ντίζι Γκιλέσπι, τον Άστορ Πιατσόλα, τον Ραβί Σανκάρ, τον Γιεχούντι Μενουχίμ, τον Ίβο Πογκορέλιτς, τον Γκάρι Μπάρτον, το Μπερλίνερ Ανσάμπλ και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του BBC. Τότε ήταν που οργανώθηκαν στην Πάτρα εκθέσεις έργων του Τσόκλη, του Ακριθάκη, του Πανιάρα, του Μυταρά. Τότε ήταν που ήλθε στην Πάτρα ο Ναγκίσα Όσιμα. Σταματώ εδώ, τα γράφω από μνήμης, αλλά το ουσιώδες ειπώθηκε.

Αυτά όλα συνέβαιναν στο κέντρο της πόλης; Βεβαίως, πού αλλού θα έπρεπε να συμβαίνουν; Κόστιζαν; Βεβαίως κόστιζαν, πώς αλλιώς θα γίνονταν; Αλλά, προς Θεού, δεν απευθύνονταν «σε ελάχιστο κοινό», σχεδόν πάντα κατάμεστο ήταν το Ωδείο. Κι ούτε ήταν «ελιτίστικες εκδηλώσεις», ακριβώς το αντίθετο συνέβαινε. Το πατραϊκό κοινό ήλθε σε άμεση επαφή με σημαντικές διεθνείς εκδοχές του πολιτιστικού γίγνεσθαι σε ποικίλους τομείς. Η Πάτρα, για πρώτη και μάλλον για τελευταία φορά στην ιστορία της, έπαιξε στην πρώτη κατηγορία του πολιτισμού. Και για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος, μιλάω για την πρώτη περίοδο του Διεθνούς Φεστιβάλ υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θάνου Μικρούτσικου.

Έκτοτε το Διεθνές Φεστιβάλ ακολούθησε μια σταθερή πορεία παρακμής που μήτε η νυν δημοτική αρχή μπόρεσε να ανακόψει. Εκείνη η λαμπρή περίοδος κράτησε όσο κράτησε και έπειτα διεκόπη. Ενδεχομένως να ήταν αναπόφευκτη η διακοπή και αδύνατη η ανακοπή. Αλλά να περιγράφουμε εκείνη την εποχή με όρους «ελάχιστου κοινού» και «ελιτίστικων εκδηλώσεων» δηλώνει παχυλή άγνοια για το τι είναι πολιτισμός. Όταν μάλιστα αντιπαραβάλλουμε εκείνη την περίοδο με τα σημερινά, εννοώντας ότι τα νυν υπερέχουν, τότε πια είμαστε για τα καλά εγκατεστημένοι στη γραφική ιδεοληψία.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk