Τετάρτη 24 Απριλίου 2019 face book twitter you tube

iek vergi

«Άκου, ανθρωπάκο!»: Οδηγός αφύπνισης συνειδήσεων- Της Βικτωρίας Αγγελοπούλου *

«Άκου, ανθρωπάκο!»: Οδηγός αφύπνισης συνειδήσεων-  Της Βικτωρίας Αγγελοπούλου *

Ήμουν δεν ήμουν 20 χρόνων, όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο «Άκου, ανθρωπάκο!» του Βίλχεμ Ράιχ. Άρχισα να ρουφώ κάθε του λέξη και νόμισα πως το έχει γράψει για μένα. Πως με κάθισε απέναντί του στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή, με έφερε «ενώπιος ενωπίω» και κατανόησα πως «μικρός ανθρωπάκος» ήμουν κι εγώ, αλλά και ταυτόχρονα πως, ευτυχώς, υπάρχουν και μεγάλοι άνθρωποι και στο χέρι μου ήταν, αν ήθελα, να τους μοιάσω.

Διάβαζα:

Δεν είμαι λευκός μήτε μαύρος, κόκκινος ή κίτρινος. Δεν είμαι Χριστιανός, ούτε Εβραίος, Μουσουλμάνος ή Μορμόνος. Δεν είμαι πολύγαμος, μήτε ομοφυλόφιλος ή αναρχικός... δε δίνω πάρτι για να διαδώσω τις ιδέες μου. Αν οι ιδέες μου ευσταθούν, θα διαδοθούν από μόνες τους.

Πιο κάτω:

Στη Γαλλική Επανάσταση είχες να διαλέξεις μεταξύ του απάνθρωπου Ροβεσπιέρου και του μεγάλου Δαντόν. Διάλεξες τη σκληρότητα κι έστειλες τη μεγαλοψυχία και την καλοσύνη στην γκιλοτίνα. Είχες να διαλέξεις ανάμεσα στην απάνθρωπη Ιερά Εξέταση και την αλήθεια του Γαλιλαίου. Βασάνισες και γελοιοποίησες το μεγάλο Γαλιλαίο, αν και επωφελείσαι ακόμα από τις εφευρέσεις του μέχρι σήμερα, στον εικοστό αιώνα.

Αλλού: Νομίζεις πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ακόμα και τα πιο πρόστυχα. Κι εγώ σου λέω: Ο σκοπός είναι ίδιος με τα μέσα που χρησιμοποιείς για να τον φτάσεις. Κάθε σημερινό σου βήμα είναι η αυριανή ζωή σου. Οι υψηλοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται με πρόστυχα μέσα..

Όμως, το συγκλονιστικότερο για μένα κεφάλαιο, είναι η καταπληκτική αλληγορία του με τον αητό και τα κοτόπουλα. Γράφει: Ξέρεις, ανθρωπάκο, πως θα ένιωθε ένας αητός άμα έκλωθες αβγά μιας κότας;… Απελπισμένος ο αητός εξακολουθεί να ελπίζει πως τα κοτόπουλα θα γίνουν αητοί. Μα πού τέτοιο πράγμα! Τελικά δεν βγαίνουν παρά κότες που κακαρίζουν… Κι όμως ελπίζει πως ανάμεσα στα τόσα κοτόπουλα, μπορεί κάποτε να βρεθεί ένα αητόπουλο, ικανό σαν εκείνον τον ίδιο, που από την ψηλή φωλιά του θ' ατενίζει μακριά κόσμους καινούριους, σκέψεις καινούριες, καινούρια σχήματα ζωής.

Διάβαζα, διάβαζα τότε, στα 20 συνεπαρμένη. Όμως, όσο προχωρούσα την ανάγνωση, τόσο ανακάλυπτα και τους λόγους της δικής μου μικρότητας:

ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ: Πολιτική, κοινωνική, συναισθηματική και οικογενειακή.

ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ: Σε θρησκοληψίες, τυπικότητες και τυπολατρίες, ήθη και έθιμα μικροαστικά ή μεγαλοαστικά που είχαν καταγραφεί μέσα μου από πολύ μικρή ηλικία, όταν ακόμα δεν μπορούσα να τα αξιολογήσω. Δηλαδή, ανακάλυψα ένα πανύψηλο λόφο από συνήθειες καλές και κακές που υψωνόταν μπροστά σε εμένα, τον μικρό ανθρωπάκο, την κότα, και τον εμπόδιζαν να γίνει Μεγάλος. Προχωρώντας την ανάγνωση, τόσο ξεκαθάριζε το τοπίο μέσα μου και είπα τότε στον εαυτό μου: Τουλάχιστον, συνειδητοποίησες πως ανήκεις στους μικρούς ανθρωπάκους, στο χέρι σου είναι να το ανατρέψεις.

Σήμερα, ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο, μου έδωσε πάλι εκείνη τη γροθιά στο στήθος, και πιστεύω πως εξακολουθεί να είναι οδηγός αφύπνισης συνειδήσεων μια και καταγράφει με ακρίβεια τον τρόπο λειτουργίας του κοινωνικού κατεστημένου το οποίο μέσω ύπουλης προπαγάνδας μας κρατά σε ύπνωση για να μας εκμεταλλεύεται.

Βέβαια, ίσως κάποιοι αναγνώστες, θεωρήσουν ενοχλητική, ακόμα και υβριστική τη γραφίδα του, και ίσως αναρωτηθούν: ποιος είσαι εσύ ρε φίλε, που θεωρείς τον εαυτό σου Μεγάλο; Την απάντηση μας την δίνει η βιογραφία του Ράιχ και οι επιστημονικές του ανακαλύψεις.

Στο «Άκου, ανθρωπάκο!», έργο που γράφτηκε ως απάντηση στους επικριτές του. Ο Βίλχελμ Ράιχ τολμά να πει απερίφραστα την αλήθεια για τον σύγχρονο άνθρωπο υποδεικνύοντας ταυτόχρονα την αιτία των δεινών του. Είναι μια καταγγελία και έκκληση συνάμα ενός πρωτοπόρου που κυνηγήθηκε αδυσώπητα από το κατεστημένο της εποχής του και τιμωρήθηκε απάνθρωπα για το ελεύθερο πνεύμα του.

Σήμερα, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, ο γνωστός θεωρητικός και φιλόσοφος γράφει στον Independent για τη σύλληψη του Τζούλιαν Ασάνζ: Το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτού του νέου γνωστικο-στρατιωτικού συμπλέγματος είναι ότι δεν είναι απαραίτητη πλέον η ευθεία και προφανής καταπίεση: Τα άτομα καθοδηγούνται πιο αποτελεσματικά προς την επιθυμητή κατεύθυνση, όταν εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ελεύθεροι και αυτόνομοι διαχειριστές της ίδιας τους της ζωής. (Πηγή: www.lifo.gr)

Δυστυχώς, η στρεβλή καθοδήγηση συνεχίζεται και όπως γράφει ο Ράιχ, «οι υψηλοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται με πρόστυχα μέσα». Ας μην ξεχνάμε η ζωή είναι ένα μπούμερανγκ.

*H Bικτωρία Αγγελοπούλου είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την παράταξη «Ώρα Πατρών» και τον Γιώργο Ρώρο

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk