Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2019 face book twitter you tube

Ζέτα Μακρυπούλια: Εχω συμβιβαστεί και επαγγελματικά και προσωπικά

Ζέτα Μακρυπούλια: Εχω συμβιβαστεί και επαγγελματικά και προσωπικά

Σκεφτείτε πως έχουν ήδη βρεθεί οι τέσσερις τραγουδιστές με τις καλύτερες φωνές και όσοι έρχονται προσπαθούν να τους εκθρονίσουν με στόχο να μείνει στο τέλος ένας, ο νικητής. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, θα δείτε...».

Η Ζέτα Μακρυπούλια κλείνει το μάτι στους τηλεθεατές και μιλώντας για όσα θα έρθουν φέτος, εξομολογείται, μεταξύ άλλων, την αγάπη της για τον πρωταθλητή του μεσημεριού, το «Rouk Zouk», και την ιδιαίτερη σχέση που τους συνδέει. «Το “Rouk Zouk” είναι μια εκπομπή που κατάφερε να βγάλει προς τα έξω τη δική μου αλήθεια, το πρόσωπο που έχω όταν είμαι χαλαρή με τους φίλους μου και παίζω παιχνίδια. Με έχει απελευθερώσει, διασκεδάζω πολύ, μ’ αρέσει που συνδέομαι με τον κόσμο και έρχομαι σε επαφή με τα νέα παιδιά που παίρνουν μέρος στο παιχνίδι». Οσο για τα εκτός πλατό; Δίνει τις απαντήσεις της, ξαφνιάζοντας.

GALA: Το τελευταίο διάστημα έχετε στρέψει το βλέμμα σας σε πιο απαιτητικές, πιο «δύσκολες» παραστάσεις στο θέατρο. Πρόκειται για προσωπική ανάγκη; ή Για όνειρο;

 

Ζέτα Μακρυπούλια: Σίγουρα είναι μια προσωπική μου ανάγκη, καθώς το θέατρο είναι μια τέχνη που δεν έχει όρια και κανόνες, σε αντίθεση με μένα που έχω μάθει να περιορίζομαι πολύ από αυτούς. Τώρα βρίσκομαι σε μια στιγμή της ζωής μου που με πνίγουν τα «πρέπει» και οι κανόνες. Το θέατρο μου δίνει αυτή τη διέξοδο. Ενας ρόλος λειτουργεί σαν σκαλοπάτι για να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου, να βουτήξω μέσα του και να αφεθώ για να δω πού θα με βγάλει. Νιώθω πολύ τυχερή που μέσω του επαγγέλματός μου μού δίνεται η δυνατότητα να εξερευνήσω και τελικά -αν μπορώ- να ξεπεράσω τον εαυτό μου.
G.: Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, στην αρχή της πορείας σας, θα διαπιστώνατε τελικά αλλαγή πλάνων ή σταθερές επιθυμίες;

 

Ζ. Μ.: Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που γεννιούνται και ξέρουν τι θέλουν να κάνουν. Εξάλλου όταν ξεκίνησα ήμουν πολύ μικρή, καθόλου τολμηρή, και έτσι δεν είχα συγκεκριμένο πλάνο. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι αυτός ο χώρος σου επιτρέπει να κάνεις αλλαγές, και το αυτό αξιοποίησα δοκιμάζοντας στην πορεία των χρόνων και πολλά διαφορετικά είδη - τόσο στην τηλεόραση όσο και στο θέατρο. Δεν συμφωνώ με τους ανθρώπους που θεωρούν πως κάποιος «αλλαξοπιστεί» όταν δοκιμάζει νέα πράγματα. Ισα-ίσα, θέλει δουλειά να ξεπεράσεις τους φόβους σου και να ρίχνεσαι στις αλλαγές. Και, πιστέψτε με, έχω πολλούς φόβους...
G.: Οι ηρωίδες των θεατρικών έργων επιτρέπουν την απόδραση σε όνειρα και βιώματα, προσφέρουν ένα ταξίδι στον χρόνο - και όχι μόνο. Οι παρουσιάστριες τι απολαμβάνουν μέσα από την εμπειρία ενός προγράμματος;
Ζ. Μ.: Οι παρουσιάστριες απολαμβάνουν το «τώρα» - και μην το υποτιμάτε καθόλου αυτό, γιατί το παρόν έχει τεράστια δύναμη. Οι περισσότεροι έχουμε μάθει να μεταφερόμαστε στο παρελθόν που μας φέρνει μελαγχολία ή στο μέλλον που μας δημιουργεί αγωνία, ξεχνώντας πως η ζωή είναι το «τώρα». Και το «τώρα» σπάνια έχει προβλήματα. Δηλαδή, ανησυχούμε για κάτι που θα γίνει αύριο ή σκεφτόμαστε πώς θα έπρεπε να διαχειριστούμε μια κατάσταση που έγινε χθες χωρίς να ζούμε και να απολαμβάνουμε τη στιγμή. Η τηλεόραση μέσα από τον εφήμερο χαρακτήρα που έχει σου δίνει τη δυνατότητα να ζήσεις το «τώρα», να το χαρείς, να επικοινωνήσεις με τον κόσμο.

G.: Εκτιμάτε την επικοινωνία, αλλά αποφεύγετε την έκθεση. Θέλετε να προστατευτείτε ή βαριέστε; Η πραγματική Ζέτα είναι πολύ διαφορετική από αυτή που βλέπουμε;

 

Ζ. Μ.: Είμαι σ’ αυτό τον χώρο από 13 ετών, έχω δώσει δεκάδες συνεντεύξεις και έχω μάθει πολλά γι’ αυτές. Πολλές φορές για άλλο λόγο δίνουμε συνέντευξη εμείς και για άλλο λόγο μας ζητούν οι άλλοι. Οι λόγοι μπορεί να είναι για να προωθήσουμε μια δουλειά, γιατί μας δεσμεύουν τα συμβόλαιά μας, για να κρατήσουμε ισορροπίες ή επειδή έχουμε δημιουργήσει προσωπικές σχέσεις με κάποιους ανθρώπους των media. Είχα την ατυχία να δώσω συνεντεύξεις σε ανθρώπους που ήθελαν να εκμαιεύσουν πληροφορίες για προσωπικά ζητήματα, θεωρώντας πως αυτά πουλάνε. Και έτσι δημιουργήθηκε για καιρό μια αλυσίδα δημοσιευμάτων που με αφορούσε και -ναι- δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είναι η πραγματική Ζέτα. Επίσης, η διαδικασία των συχνών εμφανίσεων και συνεντεύξεων με πίεζε, δεν μου έδινε καμία χαρά, αφού ένιωθα ότι επαναλαμβανόμουν. Ισως κάποιες φορές βαριόμουν κιόλας. Και επειδή μεγαλώνοντας δεν θέλω πια να καταπιέζομαι, έβαλα όρια. Είναι μέρος της δουλειάς μου, το ξέρω, αλλά δεν είναι αυτή η δουλειά μου.

G.: Εχετε δεχτεί ποτέ bullying; Ή έστω νιώσατε ότι -σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους σας- χρειάστηκε να προσπαθήσετε περισσότερο για να αποδείξετε ότι αξίζετε;
Ζ. Μ.: Ναι, έχω δεχτεί bullying, και έχω νιώσει ότι πρέπει να καταβάλλω διπλάσια προσπάθεια από κάποιον άλλο συνάδελφο για να αποδείξω τι είμαι και τι μπορώ να κάνω σ’ αυτό τον χώρο. Οι περισσότεροι μεγαλώνουμε και κάνουμε πράγματα για να γινόμαστε αποδεκτοί από τους άλλους, όμως αυτό είναι μια παγίδα στην οποία πέφτουμε. Προσπαθώ πια να κάνω πράγματα για μένα που μου κάνουν καλό. Κι όπως έχω δει, μόνο έτσι εναρμονίζεται το κοινό μαζί σου και συμπορεύεται.
G.: Αν έπρεπε να επιλέξετε μόνο έναν τομέα για να ασχοληθείτε, ποιος θα ήταν αυτός;
Ζ. Μ.: Δεν θέλω να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία, γιατί για μένα όλα συνδέονται μεταξύ τους κι απ’ όλα παίρνω πράγματα. Για παράδειγμα, κάτι που κέρδισα από την τηλεόραση το μεταφέρω στο θέατρο, ή αντίστροφα. Πάντως, αν έπρεπε να επιλέξω κάτι, θα τα άφηνα όλα και θα έκανα μια ριζική αλλαγή. Θα δοκιμαζόμουν σε κάτι εντελώς διαφορετικό, σε μια άλλη μορφή τέχνης...

image00009

G.: Τι σας ενοχλεί περισσότερο στον κόσμο που ζείτε;
Ζ. Μ.: Επειδή με πετυχαίνετε σε μια φάση «μολιερική», αυτά που με απωθούν είναι η υποκρισία, η αγνωμοσύνη και η ανέντιμη κολακεία. Τα έχω συναντήσει και τα τρία και έχω εκπαιδευτεί στο να τα αναγνωρίζω. Δεν με ενοχλούν όμως μόνο γιατί συμβαίνουν σ’ εμένα, αλλά επειδή έχουν γίνει τρόπος ζωής πολλών ανθρώπων.
G.: Εχετε αναγκαστεί να κάνετε συμβιβασμούς στη μέχρι τώρα πορεία σας;
Ζ. Μ.: Πολλούς... Απειρους συμβιβασμούς. Να είμαι το «καλό παιδί» όπως το εννοεί ο καθένας, να μη δημιουργώ εντάσεις, να καταπιέζω τα συναισθήματά μου, να κάνω τα στραβά μάτια σε αδικίες στη δουλειά, να πιέζω τον εαυτό μου, διαρκώς να προσπαθώ και να μην είναι αρκετό... Δεν ξέρω πού να πρωτοσταθώ, είναι τόσα πολλά. Και έχω συμβιβαστεί σε όλους τους τομείς της ζωής μου, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά.
G.: Αυτό έχει να κάνει και με την εμφάνισή σας; Η όμορφη εξωτερική εικόνα τελικά λειτουργεί ως πλεονέκτημα ή ως δέσμευση;
Ζ. Μ.: Για μένα η ομορφιά δεν ήταν ποτέ λάβαρο ή κλειδί που θα μου άνοιγε πόρτες, δεν την αντιμετώπισα έτσι, δεν θεωρούσα πως είναι ένα κεκτημένο, ούτε στάθηκα σ’ αυτό. Δεν κινήθηκα με την αυτοπεποίθηση της «όμορφης» ούτε στα προσωπικά μου ούτε στα επαγγελματικά μου. Και να σας πω την αλήθεια, θα ήταν πιο ξεκούραστο για μένα αν είχα έστω και λίγη από την αυτοπεποίθηση της «όμορφης». Αυτό που λέτε έχει να κάνει με το πώς με βλέπουν οι άλλοι. Η δική μου πραγματικότητα δεν είναι αυτή. Εσείς μπορεί να θεωρείτε πως είμαι όμορφη -και σας ευχαριστώ- ή πως όλα ήταν εύκολα στη διαδρομή, η πραγματικότητά μου όμως είναι πολύ διαφορετική.
G.: Σας βοήθησε όμως ή σας έβλαψε περισσότερο - είτε στη ζωή, είτε στη δουλειά;
Ζ. Μ.: Το ρήμα «βλάπτω» δεν θέλω να το βάλω δίπλα στη λέξη «ομορφιά». Το καθετί έχει να κάνει με τον τρόπο που το διαχειριζόμαστε και το βιώνουμε εμείς οι ίδιοι.
G.: Πώς αντιμετωπίζετε τον χρόνο που περνάει; Εχετε συμφιλιωθεί ή μονομαχείτε;

Ζ. Μ.: Με τον χρόνο δεν έχω καταφέρει να έχω μια καλή σχέση. Δεν έχω καταλάβει πώς περνά, τον θεωρώ δεδομένο και πάντα πιστεύω ότι έχω μπροστά μου... αρκετό. Από την άλλη, μου αρέσει που μεγαλώνω, κυρίως λόγω της ωριμότητας που έχω αποκτήσει. Επίσης, η σχέση που δημιουργώ με τον εαυτό μου γίνεται ολοένα καλύτερη σε σχέση με το παρελθόν - κι αυτό είναι στα «συν».

G.: Στην πορεία μιας γεμάτης ζωής σημαντικό ρόλο παίζουν και οι φίλοι. Οι δικοί σας φίλοι με ποιον τρόπο επηρεάζουν τη ζωή σας;
Ζ. Μ.: Οι φίλοι μου είναι η οικογένειά μου γιατί ταιριάζουμε σε απόψεις, στον τρόπο ζωής, μεγαλώνουμε και εξελισσόμαστε μαζί. Είναι το αποκούμπι μου όταν νιώθω συναισθηματικά πιεσμένη. Κι όταν μια παρέα είναι στα φόρτε της, πράγματι γράφει ιστορία. Μου έχει συμβεί βέβαια και να μείνω σε παρέα που οδηγούσε σε αδιέξοδο και δεν έπαιρνα την απόφαση να απομακρυνθώ είτε από συνήθεια, είτε γιατί ο χρόνος που είχαμε περάσει μαζί ήταν πολύς. Πρέπει όμως και στις φιλίες, όπως σε όλες τις σχέσεις, να είσαι αλέρτ. Πρέπει οι φιλίες να σε πηγαίνουν μπροστά, να γίνεσαι καλύτερος, γιατί οι παρέες σου επηρεάζουν όλη σου τη ζωή. Εμένα τουλάχιστον σίγουρα με επηρεάζουν σε κάθε τομέα της ζωής μου. Από τα πιο περίπλοκα ζητήματα, όπως το να δω τι θα κάνω με ένα προσωπικό θέμα, μέχρι τα πιο απλά, όπως να επιλέξω τι καναπέ θα αγοράσω.

G.: Τι σημαίνει για εσάς ο Νίκος Μουτσινάς; Ως φίλη έχετε εντοπίσει τι είναι αυτό που οδήγησε στην τόσο μεγάλη αποδοχή από το κοινό;
Ζ. Μ.: Ο Νίκος είναι ένας πολύ καλός φίλος που μοιραστήκαμε πολλά ωραία χρόνια και μου επέτρεψε να δω την αλήθεια του, τις ευαισθησίες του, τα κολλήματά του. Δεθήκαμε στα εύκολα και στα δύσκολα. Η επιτυχία του στην εκπομπή θεωρώ πως οφείλεται στο γεγονός ότι το κόνσεπτ αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και δείχνει όλο το χιούμορ και την ευφυΐα του. Ο κόσμος αυτά τα αντιλαμβάνεται, τα εκτιμά, καταλαβαίνει την αλήθεια και ταυτίζεται. Και αυτό είναι υπέροχο.
G.: Υπήρξε κάποιο σημείο στη ζωή σας τόσο καθοριστικό που άλλαξε τα πάντα και πώς;

image00002
image00008

Ζ. Μ.: Πρώτα απ’ όλα τις αλλαγές τις τρέμω, κι αυτό ίσως είναι ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματά μου. Μπορεί να μη φαίνεται από τις επαγγελματικές μου επιλογές, όμως έτσι είναι. Επειδή δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου χρόνια τώρα, έχω μάθει πως μόνο η αλλαγή σε κάνει να νιώθεις ζωντανός και ενεργός. Λένε ότι η μεγάλη αλλαγή, αν δεν μπορέσεις να την προκαλέσεις ομαλά μόνος σου, έρχεται συνήθως μέσα από κάτι τραγικό ή μια εσωτερική ανάγκη που σου λέει «δεν πάει άλλο, έπιασες πάτο». Σήμερα είμαι σε μια φάση που θα ήθελα να αλλάξω πολλά πράγματα. Παλιά καταπίεζα τις εσωτερικές μου ανάγκες, τώρα όμως προσπαθώ να τις ακούω, δεν είναι εύκολο όμως, θέλει κόπο.

G.: Σας ενδιαφέρει η άποψη των άλλων για σας; Σας έχει επηρεάσει ποτέ σε βαθμό που να αποφασίσετε να αλλάξετε κάτι;
Ζ. Μ.: Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν με ενδιαφέρει. Εχω περάσει μεγάλο κομμάτι της ζωής μου σκεπτόμενη τι θα πουν οι άλλοι, έτσι μεγάλωσα. Οχι όμως πια και δεν το λέω επαναστατικά, αλλά με φόβο, γιατί ξέρω πως οι αλλαγές δεν γίνονται εύκολα. Είναι όμως αναγκαίες.
G.: Η αποτυχία είναι για σας μια συνθήκη ήττας ή επανεκκίνησης;

image00004_2

Ζ. Μ.: Η αποτυχία σ’ αυτό τον χώρο -όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται- δεν μπορεί να θεωρηθεί ήττα. Γιατί αν μια παράσταση δεν πάει καλά, εννοώντας ότι δεν έχει εισπρακτική επιτυχία, ουσιαστικά δεν έγινε και κάτι. Ως ηθοποιός έχω πάρει ό,τι ήταν να πάρω, έχω δουλέψει δίνοντας το 100% του εαυτού μου, και αυτό για μένα είναι μόνο κέρδος. Για τον παραγωγό προφανώς δεν είναι, αλλά ως ηθοποιός το βλέπω μόνο ως επανεκκίνηση.
G.: Εάν σας έδιναν ένα μαγικό λυχνάρι και σας ζητούσε το τζίνι να κάνετε τρεις ευχές, ποιες θα ήταν αυτές;
Ζ. Μ.: Θα του ζητούσα να μου πραγματοποιήσει μόνο μία ευχή. Να μου ξεκλειδώσει όλα τα κουτάκια του εγκεφάλου μου που με περιορίζουν, να μου δείξει ποια πραγματικά είμαι, ποια είναι τα δικά μου «θέλω» και τα υπόλοιπα θα τα κανόνιζα μόνη μου...

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk