Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2019 face book twitter you tube

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος μιλά στην «Γ» για το 16ο βιβλίο του, το «Πικρό γάλα», που παρουσιάζεται αύριο στο «Σπίτι του Ηπειρώτη»

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος μιλά στην «Γ» για το 16ο βιβλίο του, το «Πικρό γάλα», που παρουσιάζεται αύριο στο «Σπίτι του Ηπειρώτη»

Από την σημειρνή έντυπη έκδοση της Γνώμης

Συνέντευξη στην Ελένη Α. Γεωργοπούλου

Ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας μιλά στην «Γ» για το 16ο βιβλίο του, το «Πικρό Γάλα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» το οποίο θα παρουσιαστεί αύριο στις 7 το απόγευμα σε εκδήλωση στο «Σπίτι του Ηπειρώτη» (Μουρούζη 14-16, 1ος όροφος) στην Πάτρα.

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος μάς ταξιδεύει στην Ιστορία της Ελλάδας, στα χρόνια της βασιλείας, της δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης, μέσα από τα μάτια του αγριμιού της Ηπείρου. Μιλώντας στην «Γ» μάς αποκαλύπτει ότι και ο ίδιος έκλαψε όταν το έγραψε και ήταν σίγουρος ότι η αληθινή αυτή ιστορία θα συγκλονίσει τον πιο ψυχρό αναγνώστη.

«Γ»: Κύριε Σακελλαρόπουλε, πρόσφατα κυκλοφόρησε το 16ο βιβλίο σας με τίτλο «Πικρό γάλα» το οποίο θα παρουσιάσετε την Πάτρα. Ποια είναι η άποψή σας για την πόλη και για το κοινό της;

Η Πάτρα μάλλον ήταν το… πεπρωμένο μου! Χωρίς να το καταλάβω, σαν να υφάνθηκε μια συνωμοσία του Κοέλιο, σαν να με έδεσε ένα αόρατο νήμα, η πόλη έγινε δεύτερο σπίτι μου. Εκεί σπουδάζουν -και θεωρώ από επιλογή τους- και τα δυο παιδιά μου. Ο γιος στο μαθηματικό, η κόρη στη Φιλολογία, και σκέφτομαι ότι και τρίτο παιδί να είχα, εκεί θα ερχόταν! Να είναι… ξεμυαλίστρα πόλη; Να είναι πολυπολιτισμική; Να είναι γλυκιά; Όλα είναι! Έτσι με πήρε στην αγκαλιά της και πορεύομαι. Βρήκα ανθρώπους με ζωντάνια αλλά και ευαισθησία, άπειρους φίλους του βιβλίου -αλλά και των σπορ-, ανθρώπους με κουλτούρα και ψυχή και ζεστή καρδιά. Έτσι έγινε εύκολα το δεύτερο σπίτι μου, δίχως να χρειάζομαι προσαρμογή! Όλα τα τελευταία χρόνια στην Πάτρα έγιναν μερικές από τις καλύτερες παρουσιάσεις μου από όλη την Ελλάδα. Μάλλον μου πάει! Έχει μια ιδιαίτερη ενσυναίσθηση, μια μουσικότητα, αυτή που μου πέρασε η συγκλονιστική Μυρτώ Καμβυσίδη! Κι αφού μιλάμε για την Πάτρα, εκεί «συνελήφθη» η ιδέα του πρώτου μου βιβλίου στις εκδόσεις «Ψυχογιός». Και ναι, το σημάδι με σημάδεψε για πάντα!

 

 

«Γ»: Ο τίτλος του βιβλίου προμηνύει μια ιστορία που θα συγκινήσει τον αναγνώστη.

Το «Πικρό γάλα» συγκίνησε πρώτα εμένα τον ίδιο. Κι όταν διαπίστωσα ότι έκλαιγα σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής του γιατί αυτή η αληθινή και συγκλονιστική ιστορία διέλυε τα εσώψυχά μου, ήμουν σίγουρος ότι θα συγκινήσει και το κοινό. Η επιβεβαίωση ήρθε αμέσως, αφού το βιβλίο εξαντλήθηκε μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες, πέρασε στον κόσμο που το αγάπησε. Ξέρετε ο κόσμος λατρεύει τις αληθινές ιστορίες -τις πραγματικά αληθινές…- και η συγκεκριμένη είχε συνταρακτικά γεγονότα. Τα ορφανοτροφεία της Φρειδερίκης, η Ελλάδα του ’50 και του ’60 με τα απίστευτα γεγονότα, παλάτι, συγκρούσεις, εμφύλιος, δικτατορία, μεταπολίτευση, όλα αυτά περνάνε μέσα από τα μάτια του κεντρικού ήρωα του βιβλίου, του Φώτη Ραπακούση, του αγριμιού της Ηπείρου, του παιδιού των ορφανοτροφείων, της δικής του αντίστασης και των επαναστάσεών του. Ο αναγνώστης συγκινείται με τον αγώνα του αλλά και τα γεγονότα που έζησε είτε ο ίδιος είτε οι γονείς και οι παππούδες του.

 

«Γ»: Ήδη το βιβλίο έχει εισπράξει θετικά σχόλια και ήδη έγινε «best seller». Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η μεγάλη επιτυχία του;

Η επιτυχία του βιβλίου που έγινε bestseller και μου πρόσφερε ανείπωτη χαρά, ένα ανεξίτηλο σημάδι στη συγγραφική μου πορεία, οφείλεται στην αλήθεια του. Όλοι οι ήρωες είναι αληθινοί, οι περισσότεροι ζουν ακόμα! Θεωρώ ότι ο κόσμος το αγκάλιασε επειδή είδε την αυθεντικότητά του. Από το εξώφυλλο στο οποίο απεικονίζονται δύο ήρωες από τους ήρωες, οι αδελφοί Ραπακούση την ημέρα που οδηγούνται στο ορφανοτροφείο, μέχρι την τελευταία σελίδα, με το φινάλε αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας. Δεν υπάρχουν… μυστικά και ψέματα! Είναι η αλήθεια των παιδιών που βίωσαν τα βασιλικά ορφανοτροφεία, σε μια περίοδο που η Ελλάδα σπαρασσόταν από τον καταστροφικό εμφύλιο. Η ίδια η ιστορία και η αλήθεια της έδωσε την ώθηση. Κι οι αναγνώστες συμπορεύτηκαν και συγκινήθηκαν μ’ αυτήν.

 «Γ»: Πόσο χρόνο διήρκεσε η έρευνά σας για να γράψετε αυτήν την ιστορία και ποιο μήνυμα θέλετε να στείλετε;

Όταν έμαθα την απίστευτη ιστορία του Φώτη Ραπακούση και τον κατά κάποιο τρόπο βίαιο εγκλεισμό του στον Ζηρό, ένιωσα σαν να δέχτηκα μια γροθιά! Πήρα το αυτοκίνητό μου και πήγα να τον συναντήσω στα Γιάννενα και μετά στο χωριό του, το Αηδονοχώρι. Κι ενώ είχα προγραμματίσει να μείνω μόνο λίγες ώρες, απλώς για να τον συναντήσω, τελικά έμεινα τέσσερις μέρες! Ήταν τόσο συγκλονιστική η εξομολόγησή του, το ταξίδι πίσω στον χρόνο, ώστε άξιζε να παρατήσω τα πάντα! Σπίτι και δουλειές! Στη συνέχεια, έχοντας ένα τρομακτικό υλικό στα χέρια μου, έπρεπε να κάνω πολλά. Μίλησα με πολλά παιδιά των ορφανοτροφείων -κι εκεί διαπίστωσα τη διαφορά απόψεων, ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός- με παλιούς φύλακες των ορφανοτροφείων, με ανθρώπους που είχαν βιώσει όλη αυτή την αδιανόητη ιστορία εκείνης της εποχής. Έψαξα και βρήκα εφημερίδες 60 χρόνων (!), ιστορικές πηγές, λεπτομέρειες για το καθετί. Αλλά επικέντρωσα την ιστορία στην οπτική γωνία του πρωταγωνιστή και ήρωά μου, του Φώτη Ραπακούση. Δική του είναι η ιστορία, δεν είχα το δικαίωμα να τη μεταλλάξω, να τη λογοκρίνω, να την αλλοιώσω. Γι’ αυτό πολλές φορές ένιωθα ότι βαδίζω σε τεντωμένο σχοινί, αφού, όπως προείπα, οι περισσότεροι ήρωες είναι ακόμα εν ζωή.

«Γ»: Ο ήρωας του βιβλίου, ο Φώτης πιστεύετε πως ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της εποχής εκείνης και πόσο επίκαιρος είναι σήμερα;

Ο βασικός ήρωας, ο Φώτης, λόγω των συνθηκών, της εγκατάλειψης, της έλλειψης στοργής και αγάπης, έγινε ένα αγρίμι! Κι ευτυχώς! Γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να μεγαλουργήσει και να κάνει αδιανόητα πράγματα. Γιατί αυτό το αγρίμι είναι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες της εποχής μας! Και το μουσείο του, αυτό του Αλή Πασά στο Νησάκι Ιωαννίνων, τεράστιας σπουδαιότητας! Παλεύοντας με ερινύες, αγωνίες και φόβους, εκείνο το χαμίνι των ορφανοτροφείων απέκτησε όραμα, στάθηκε όρθιος και μεγαλούργησε! Κι αυτό ακριβώς είναι το σπουδαίο μήνυμα. Ότι αυτός που παλεύει με την ψυχή του, θα ξεπεράσει ανυπέρβλητα εμπόδια και θα κερδίσει τη ζωή.

«Γ»: Από την έρευνα που κάνατε, τελικά τι πρόσημο θα βάζετε στις παιδοπόλεις και τη συνεισφορά τους στην κοινωνία;

Όταν πια συγκέντρωσα όλα τα στοιχεία για το βιβλίο, το «Πικρό γάλα», έμεινα έκπληκτος από το ετερόκλητο του πράγματος. Παιδιά που ήταν στον ίδιο θάλαμο, είχαν διαφορετικές απόψεις ενώ βίωσαν τις ίδιες συνθήκες! Άλλοι λοιπόν μιλούσαν για κόλαση που διέλυσε τις ψυχές τους, άλλοι για ευκαιρία που τους έσωσε τη ζωή και τους έβγαλε χρήσιμους ανθρώπους στην κοινωνία. Είναι η οπτική γωνία του καθενός και σ’ αυτήν ουδείς έχει το δικαίωμα να επέμβει. Και δεν είναι και εύκολο να καταλάβει κανείς κάτι που συνέβη πολλές δεκαετίες πριν, σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Αντιμετωπίζω με σεβασμό τις απόψεις και των δύο «πλευρών». Τους κατανοώ, συμπάσχω μαζί τους.

«Γ»: Πώς καταφέρνετε να συνδυάσετε μαζί με τις υποχρεώσεις του επαγγελματικού αθλητικού συντάκτη και τη συγγραφή βιβλίων;

Η γραφή δεν έχει στεγανά κι ούτε ταυτότητα. Το γεγονός ότι είμαι 40 χρόνια αθλητικός συντάκτης και μάλιστα στην πρώτη γραμμή, δεν με εμπόδισε να ζήσω το δικό μου όνειρο, να μπω δηλαδή στη βαρκούλα της λογοτεχνίας, των μυθιστορημάτων, της συγγραφής. Κοιτάζοντας πίσω, νιώθω υπερήφανος που μετράω ήδη 16 βιβλία σε 16 χρόνια! Είναι το δικό μου παράσημο αυτή η εκπλήρωση ενός ονείρου που έμοιαζε απραγματοποίητο. Η δημοσιογραφία μού άνοιξε δρόμους, μου δίδαξε μεθοδολογία ακόμα καλύτερη από τη Νομική, μου έδωσε φτερά για να πετάξω. Όταν ξεκίνησα τη συγγραφή, ορκίστηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα ξεγελάσω ποτέ τον αναγνώστη που θα πληρώσει για να αγοράσει ένα βιβλίο, έβαλα την ψυχή μου και μάτωσα για να τον κάνω συνοδοιπόρο μου. Μπήκα σε δύσκολες ιστορίες -από φυλακές και ψυχιατρεία και ανακριτικά γραφεία, μέχρι εκπαίδευση των τυφλών ακολούθησα για να είμαι ακριβής στις περιγραφές- και ήξερα ότι είναι ο μόνος δρόμος για να μην ξεγελάσω κανέναν με ιστορίες από το μυαλό μου. Νιώθω και γ’ αυτό υπερήφανος και δεν θα το αλλάξω ποτέ…

Κι επειδή ακόμα με ρωτούν -ακόμα!- πώς μπορεί ένας αθλητικός συντάκτης να γράφει μυθιστορήματα, απλώς απαντώ ότι ευτυχώς δεν ξέρω μόνο από… πέναλτι και οφσάιντ. Κι ευτυχώς είμαστε πάρα πολλοί. Στη συγκεκριμένη ειδικότητα υπάρχει πλούτος!

«Γ»: Έχετε ξεκινήσει να γράφετε το επόμενό σας βιβλίο; Κι αν ναι, τι θα πραγματεύεται;

Τη στιγμή που στο εκάστοτε βιβλίο μπαίνει η λέξη «τέλος», τότε αυτόματα το μυαλό μου φεύγει και πηγαίνει στην επόμενη ιστορία. Συμβαίνει πάντα. Έχω τακτοποιήσει τους ήρωές μου, οπότε αναζητώ τους επόμενους, με τους οποίους θα πορευτώ για πολλούς μήνες. Έτσι συμβαίνει και τώρα. Το «Πικρό γάλα» με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ αγαπάει ο κόσμος τις αυθεντικές ιστορίες, που δεν χρειάζονται και φτιασιδώματα! Μου αρέσει να κινούμαι σε ένα συγκινησιακό περιβάλλον -όπου δεν χρειάζονται και εντυπωσιασμοί αλλά φτάνει ο ρεαλισμός- κι έτσι δεν άλλαξα ρότα ούτε σε σχέση με το επόμενο. Κι επειδή με έχει ήδη συγκινήσει η ιστορία με την οποία ασχολούμαι τώρα, θεωρώ ότι θα είναι κι αυτή σημαντική. Πάντα ένας πατέρας -ο ήρωας της επόμενης ιστορίας- έχει πολλά να πει και να διδάξει…

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk