Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2019 face book twitter you tube

Η Ντέπυ Μαλλιώρη στη "Γ": «Πανοπλία μου σ’ αυτή τη μάχη ήταν η αγάπη που έδωσα και πήρα…»-

Η Ντέπυ Μαλλιώρη στη "Γ": «Πανοπλία μου σ’ αυτή τη μάχη ήταν η αγάπη που έδωσα και πήρα…»-

 

Η Ντέπυ Μαλλιώρη μας εξηγεί πώς κατάφερε να μετατρέψει τον καρκίνο μαστού σε ευκαιρία ζωής

Σε ηλικία μόλις 32 ετών, μητέρα ενός τρίχρονου αγοριού βρέθηκε αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού. Η ζωή της ανετράπη, όμως, κατόρθωσε να δει τον καρκίνο ως ευκαιρία και να ξανασυστηθεί με τον εαυτό της. όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην «Γ».

Η Ντέπυ Μαλλιώρη, εθελόντρια και γραμματέας του Δ.Σ. του Συλλόγου Γυναικών με καρκίνο μαστού Άλμα Ζωής Ν. Αχαΐας μας άνοιξε την ψυχή της για το πώς βίωσε την νόσο και για το πώς άλλαξε η ζωή της από το 2004 και μετά.

Όμως, στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας σ’ όλες εκείνες τις γυναίκες που βρίσκονται αντιμέτωπες με τον καρκίνο μαστού και τις καλεί να ενώσουν τα βήματά τους. Γιατί, «Χιλιάδες Βήματα, ένα Άλμα», όπως άλλωστε είναι το φετινό σύνθημα του «Pink the City», του ροζ περίπατου που διοργανώνει την προσεχή Κυριακή το «Άλμα Ζωής», από τα Υψηλά Αλώνια έως τον Μόλο της Αγίου Νικολάου, στέλνοντας μηνύματα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης για την αξία της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης του καρκίνου μαστού.

«Γ»: Τι σημαίνει για μια γυναίκα, μόλις 32 ετών και μάλιστα μητέρα ενός μικρού παιδιού να έρχεται αντιμέτωπη με τον καρκίνο μαστού;

Ανατροπή! Παρά το γεγονός ότι ο καρκίνος του μαστού, ήταν πάντα θέμα συζήτησης στην οικογένειά μου καθώς υπήρχε γονιδιακή προδιάθεση, ο παππούς μου το 1980 γράφτηκε στα Ιατρικά Χρονικά, ως μια από τις σπανιότατες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού σε άνδρες και η θεία μου, ασθένησε από την ίδια νόσο σε ηλικία 37 ετών, όταν άκουσα τη διάγνωση από τον γιατρό μου- όγκος 3ου σταδίου - αισθάνθηκα ένα κενό. Περνούσα τότε την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου και ξαφνικά ένοιωσα πως τελείωσε η εποχή της αθωότητας και πως έκλεισε ένας κύκλος. Έβλεπα μπροστά μου μόνον τα πρόσωπα της ζωής μου, το παιδί μου που ήταν μόλις 3 ετών, τον σύζυγό μου, τους γονείς μου, την αδελφή μου.

Όμως η εμπειρία του καρκίνου εκτός από ανατροπές ήταν γεμάτη και από φόβο για την ίδια μου τη ζωή, για το μέλλον του παιδιού μου δίχως μάνα, για τις θεραπείες.

Όμως, ο μεγαλύτερος φόβος μου, ήταν παράλληλα και η δύναμή μου. Και είχε ονοματεπώνυμο! Ο γιος μου. Γι’ αυτό κάθε φορά έβαζα μικρούς στόχους, που αφορούσαν τη δική του ζωή, να τον δω να τελειώσει, το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο, να μπει στο Πανεπιστήμιο...

Ο πόνος ήταν σωματικός και ψυχικός. Πόνος από τα χειρουργεία, από τις θεραπείες, από τον ακρωτηριασμό, αλλά και πόνος κοιτάζοντας τα μάτια των ανθρώπων μου, πόνος αβάσταχτος η αγκαλιά του παιδιού μου, πόνος δυσανάλογος με την ηλικία μου και τις αντοχές μου!!

Όμως, ήμουν τυχερή γιατί είχα δίπλα μου μια ομάδα δυνατή για να ακουμπήσω. Ο σύζυγος, ο συνοδοιπόρος μου, ο ήρωας μου έπαιξε και παίζει ρόλο – καταλύτη. Δεν σταμάτησε ποτέ η καθημερινότητά μας, συνεχίσαμε τη ζωή μας κανονικά και ο ίδιος ήταν πάντα συμμέτοχος της πορείας που είχα χαράξει και προχωράμε από κοινού. Μέγας συμπαραστάτης στη ζωή μου υπήρξε και η αδελφή μου. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να προχωρήσω, ελπίζοντας το καλύτερο αλλά και γνωρίζοντας και το χειρότερο.

«Γ»: Τι σηματοδότησε αυτή η εμπειρία στην ζωή σας;

Ο καρκίνος ήταν μια από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής μου όμως, για μένα υπήρξε ευκαιρία. Ευκαιρία για να αλλάξω εγώ, να θέσω άλλες προτεραιότητες, να εκτιμήσω ανθρώπους που αξίζουν στη ζωή μου, να μην πετάξω αυτούς που δεν ήταν δίπλα μου επειδή δεν το άντεξαν, να καταλάβω τους ανθρώπους. Πλέον, βλέπω καθαρά ότι ο καρκίνος δεν έχει μόνο σκοτεινή πλευρά, έχει και μια ολόφωτη από Ελπίδα, Αγάπη, Πίστη, και Αυτογνωσία και αισθάνομαι πιο δυνατή. Θέλω να ακούω, να δίνω, να μοιράζομαι, να προχωρώ και να αγαπάω. Θέλω και μπορώ να εκτιμώ και να τιμώ την κάθε στιγμή που μου δίνει η ζωή. Την καλή και την κακή, την εύκολη και τη δύσκολη, την απρόσμενη και την αναμενόμενη! Θέλω να μαθαίνω μέσα από αυτές τις στιγμές, και να γίνομαι καλύτερη, για μένα και τους γύρω μου!! Θέλω κάθε μέρα να την αξιοποιώ, να τη γεύομαι και να την απολαμβάνω ολόκληρη χωρίς να την ευτελίζω. Θέλω να την ομορφαίνω χωρίς να τη φτιασιδώνω, θέλω να τη ζω.

«Γ»: Το Άλμα Ζωής, πότε μπήκε στη ζωή σας και τι σας έχει προσφέρει;

Όταν χειρουργήθηκα στο πρώτο χειρουργείο εμφανίστηκαν δύο γυναίκες από τον Σύλλογο, οι οποίες μου είπαν πως το έχουν βιώσει και οι ίδιες και εάν ήθελα να τους μιλήσω. Ακούγοντάς τες ξέσπασα, αλλά παράλληλα άντλησα πολλή δύναμη. Και τότε αποφάσισα πως εάν πήγαιναν όλα καλά, θα έκανα κι εγώ το ίδιο. Με κίνητρο, λοιπόν, να βρεθώ δίπλα σε γυναίκες όπως έκαναν και σε μένα, αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με το Σύλλογο. Εκεί, άνοιξαν μια μεγάλη αγκαλιά και παράλληλα άνοιξε και μια πόρτα για να γνωρίσω πτυχές του εαυτού μου που δεν τις γνώριζα. Με τα προγράμματα ψυχολογικής υποστήριξης που παρέχει ο Σύλλογος δωρεάν στις γυναίκες-μέλη του, μπόρεσα να προχωρήσω μπροστά κοιτάζοντας την αλήθεια κατάματα. Και η αλήθεια είναι όπλο. Χρειάστηκε να γυρίσω πίσω και να βουτήξω βαθιά μέσα μου, να ξανασυστηθώ με τη Ντέπυ, χρειάστηκε να ψάξω, να μάθω, και να αξιολογήσω τις αδυναμίες αλλά και τα προτερήματά μου!

Έδωσα μάχη με το παρελθόν, και ανακάλυψα ότι κάθε πληγή ήταν και ένα όπλο στη φαρέτρα μου, κάθε δυσκολία και αδικία ήταν η ασπίδα που θα με προστάτευε στον μεγάλο πόλεμο που ερχόταν. Και είπα ευχαριστώ.

Η αγάπη που έδωσα και πήρα, ήταν και είναι η πανοπλία που με κράτησε και με κρατά σε όλες τις μάχες της ζωής, και που μου επιτρέπει να συνεχίζω! Και για αυτή λέω ευχαριστώ! Και είναι τόσοι πολλοί αυτοί που πρέπει να ευχαριστήσω.

«Γ»: Τί μήνυμα θα στέλνατε στις γυναίκες που δοκιμάζονται αλλά και στις νέες κοπέλες που αμελούν να κάνουν τον προληπτικό έλεγχο;

Η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση έχουν τεράστια αξία. Για τις γυναίκες που διαγιγνώσκονται σε αρχικό στάδιο ο καρκίνος μαστού είναι ιάσιμος. Θα περάσουν το «Γολγοθά» τους, τις δυσκολίες τους αλλά θα τα καταφέρουν. Στις γυναίκες που δίνουν τη μάχη τους χρειάζονται δύναμη, πείσμα, υπέρβαση δυνάμεων, πίστη και να έχουν δίπλα τους συνοδοιπόρους. Και να μην ξεχνούν, τα όνειρα δεν απαγορεύονται, η ελπίδα είναι εδώ, μπορούμε να είμαστε όλες νικήτριες, εγώ είμαι 15 χρόνια τώρα.

 

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk