Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2019 face book twitter you tube

Η Μαρία Ζολώτα στη ¨Γ": «Ο καρκίνος με έμαθε να αγαπώ τη ζωή»

Η Μαρία Ζολώτα στη ¨Γ": «Ο καρκίνος με έμαθε να αγαπώ τη ζωή»

 

«...Ο καρκίνος είναι ένας μύθος.Δεν είναι ανίατη ασθένεια όταν διαγνωστεί εγκαίρως. Μπορείς να τον ξεπεράσεις. Είμαι μία γυναίκα ανάμεσα σε πολλές άλλες που τα κατάφεραν με τον καρκίνο. Γι’ αυτό είμαι εδώ, για να σας πω «μη φοβάστε», αλλά να ψάχνεστε γιατί έχει σημασία να προλαβαίνουμε κάτι παρά να θεραπεύουμε» είναι το μήνυμα που στέλνει το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Αλμα Ζωής» Ν. Αχαΐας Μαρία Ζολώτα, η οποία είναι σύζυγος, μητέρα και γιαγιά και η οικογένειά της είναι ο «θησαυρός» της όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

«Η περιπέτειά μου ξεκίνησε στις 14/07/2003 όταν μπήκα ξαφνικά στο χειρουργείο.

Ακόμα θυμάμαι τη νοσοκόμα με το πράσινο σκουφί να σκύβει στο φορείο και να μου λέει: «Μην κλαις, καλή μου. Προσευχήσου στην Παναγία και όλα θα πάνε καλά». Ο γιατρός μου είχε πει πως δεν είναι τίποτα. Μια απλή βιοψία. Μια εξέταση ρουτίνας. Όταν ξύπνησα, ο πόνος δεν περιγράφεται. Το αριστερό μου χέρι ένοιωθα πως δεν υπήρχε. Το στήθος και όλο μου το σώμα μουδιασμένο. Αλλά ακόμα και τότε, δεν ήξερα τι έχω. Ο γιατρός μου τα έλεγε, ένα-ένα: «Μπορεί να είναι καρκίνος, και ίσως χρειαστεί χημειοθεραπεία». Όταν πήραμε το αποτέλεσμα της ιστολογικής εξέτασης δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έγραφε το χαρτί: Διηθητικό πορογενές καρκίνωμα ιστολογικής βαθμίδος ένα. Μετάσταση σε 5 από τους 23 λεμφαδένες της μασχάλης. Ήταν αδιανόητο. Ο ογκολόγος ωστόσο μου είπε πως είμαι τυχερή… θα κάνω τις θεραπείες μου, και θα το ξεχάσω. Μου λέει: «Έπεσες από τον έκτο όροφο και στάθηκες όρθια Μαρία!». Δεκαπέντε μέρες μετά το χειρουργείο άρχισε ο αγώνας μου. Έκανα την πρώτη χημειοθεραπεία. Το φάρμακο έκαιγε όλο μου το σώμα για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά έπαιρναν θέση η ναυτία και η ζάλη. Αγωνία αν θα πέσουν τα μαλλιά μου με την πρώτη. Τελικά, έπεσαν με τη δεύτερη. Ένα Σάββατο λούστηκα και τα μαλλιά μου έγιναν όλα ένας κόμπος που έμεινε έτσι πάνω στη χτένα. Έβλεπα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη κι έλεγα ότι δεν είμαι εγώ. Ότι είναι μια άγνωστη κυρία, που ήρθε όμως να μου θυμίσει ν’ αγαπήσω τον εαυτό μου. Και μετά να φύγει!

Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην περιπέτεια δεν το έκρυψα, ούτε ένοιωθα ντροπή γι’ αυτό που μου έτυχε. Παρακαλούσα μόνο να είμαι δυνατή. Να μη λυγίσω και να μην το βάλω κάτω. Θα ήταν ψέματα αν σας έλεγα πως δε φοβήθηκα ή δεν έκλαψα. Όμως πάντα η ελπίδα ήταν σύμμαχός μου κι έτσι έπαιρνα κουράγιο. «Επιτρέπεται να πέσουμε αλλά επιβάλλεται να σηκωθούμε», λέει ένα ρητό. Έτσι λοιπόν έκανα κι εγώ κι έπεισα τον εαυτό μου ότι όλα θα πάνε καλά και περίμενα να τελειώσουν οι χημειοθεραπείες. Συνέχιζα τη ζωή μου κανονικά σα να μη συμβαίνει τίποτα. Φορούσα την περούκα μου και ήμουν πρώτη παντού, στη βόλτα, στο χορό, και πάντα με χαμόγελο. Ήθελα να ζήσω και να στηρίξω τα παιδιά μου, την οικογένειά μου. Είχα ως παράδειγμα τις γυναίκες που είναι πολλά χρόνια χειρουργημένες και τα έχουν καταφέρει, και όχι αυτές που δεν τα κατάφεραν και είχα εμπιστοσύνη στον γιατρό μου. Όταν τελείωσα τις χημειοθεραπείες επισκέφθηκα το «Αλμα Ζωής» για να γνωρίσω και άλλες γυναίκες που είχαν βιώσει αυτό που πέρασα κι εγώ. Να δω πώς ήταν μετά την καταιγίδα που πέρασαν. Πήρα δύναμη όταν τις είδα κομψές και όμορφες, και τις είχα σαν παράδειγμα. Πήρα αγάπη και ενημέρωση για πολλά θέματα γύρω από τα κοινά μας προβλήματα. Η κοινωνική λειτουργός μας η Κλαίρη Τζιομάκη πάντα πρόθυμη να με βοηθήσει και να απαλύνει την αγωνία μου, και πάντα με χαμόγελο. Όταν μου πρότειναν να γίνω εθελόντρια δέχτηκα με χαρά, γιατί ήταν κάτι που το ήθελα. Όλα αυτά τα χρόνια έδωσα και δίνω αγάπη, χαμόγελο κι ελπίδα στις γυναίκες που είδα. Όμως το δικό μου κέρδος είναι μεγαλύτερο όταν τις βλέπω να χαμογελούν και να σκουπίζουν τα δάκρυά τους κάπως ανακουφισμένες. Να παίρνουν δύναμη από εμάς που μας βλέπουν να είμαστε καλά. Με τη βοήθεια της γλυκιάς μας ψυχολόγου, της Γεωργίας κατάφερα να αγαπήσω το σώμα μου και τον εαυτό μου όπως είναι, να ξεκλειδώσω κομμάτια που είχα κρυμμένα μέσα μου, πολύ χρήσιμα όμως για την ποιότητα της ζωής μου.

Πλέον βλέπω τη ζωή και την εκτιμώ διαφορετικά. Πιο ρεαλιστικά. Προσπαθώ να ρουφάω και να ζω την κάθε στιγμή, να βλέπω τον ήλιο, τον ουρανό, τη θάλασσα. Στα μικρά πράγματα βρίσκουμε την αγάπη και την ηρεμία. Αυτό είναι που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε. Επίσης πρέπει να βοηθάμε τους διπλανούς μας. Όταν μοιράζεσαι τη χαρά γίνεται διπλή, όταν μοιράζεσαι τη λύπη γίνεται μισή. Με αυτές τις σκέψεις έχει ριζώσει μέσα μου η ιδέα του εθελοντισμού. Όταν βοηθάς παίρνεις δύναμη να προχωρήσεις σε ό,τι σου φέρει η ζωή. Μην περιμένετε να αρρωστήσετε για να αγαπήσετε το σώμα σας και τον εαυτό σας. Αλλάξτε τρόπο ζωής προς το καλύτερο. Κάντε ψηλάφηση κάθε μήνα μόνες σας. Η έγκαιρη διάγνωση σώζει ζωές.

Ο καρκίνος με έμαθε να αγαπώ τη ζωή και τους ανθρώπους, να εκτιμώ τα λίγα και να μην κυνηγάω τα πολλά. Η χαρά είναι δίπλα μας αρκεί να ψάξουμε να τη βρούμε...».

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk