Δευτέρα 6 Απριλίου 2020 face book twitter you tube

ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ – ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΓΙΑΒΑΣΗ - ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ-«Η Αγκερού» από τον Πόντο

Τι είναι η Αγκερού; Ένα όνομα. Αγγελική; Όχι, η Αγκερού ξεφεύγοντας από το πρόσωπο γίνεται ένας τόπος. Μια ιστορία. Γίνεται μία μνήμη.

Μία μόνο; Όχι. Γίνεται μνήμες ατέλειωτες που ζουν μέσα από τις χαμένες πατρίδες , όπως ίσως κακώς τις λέμε, αφού ζουν και θα ζουν μέσα μας. Θα διαιωνίζονται, όπως ήρθαν από τη γιαγιά στην κόρη κι από εκεί στην εγγονή.

Αυτή η εγγονή, η Αγγελική Γιαβάση - Φωτοπούλου είναι που νοιώθει την ανάγκη ξεπληρώνοντας ένα μέρος (δεν ξεπληρώνονται τέτοια χρέη), το χρέος στη γιαγιά Αγγελική –την Αγκερού – που είχα την τύχη να γνωρίσω, να κρατήσει στον χρόνο τη μνήμη της για να μη χαθούν τα ίχνη όχι μόνο ενός προσώπου αλλά και μιας εποχής στο μακρινό Σαζάκι της Ερυθραίας, που σήμερα μετά από τους διωγμούς τουρκοκρατείται.

Όμως στην Ελλάδα, τον τόπο που γεννήθηκα, γράφει η κυρία Γιαβάση – Φωτοπούλου, ζούσαν μέσα μου μαζί με τις διηγήσεις της γιαγιάς Αγκερούς όλες αυτές οι πατρίδες .Μικρά Ασία. Ερυθραία. Σαζάκι. Μποϊνάκι. Σμύρνη. Ονόματα που το καθένα τους ήταν και μια ιστορία.

Το χωριό του παππού μου, γράφει η συγγραφέας του λευκώματος, το Σαζάκι, στο Καραμπουρνού της Ερυθραίας δεν υπάρχει πια. Δεν κατοικείται. Μόνο ο Άγιος Δημήτριος (ο προστάτης του τόπου), λέει ο θρύλος, εποπτεύει τον τόπο και δεν αφήνει κανέναν να πλησιάσει. Μόνο μερικά σπαράγματα βρίσκει κανείς, γράφει η συγγραφέας Ανθίππη Φιαμή, μια αλυσίδα, μια δαχτυλήθρα ξεχασμένη σε μια εσοχή του τοίχου, μια αλυσίδα, μερικά σπασμένα πήλινα σκεύη, σπαράγματα χαμένα μέσα στο  βουνά που  ζώνουν το χωριό αποκόβοντάς το (προστατεύοντάς το θα έλεγα εγώ) από τον άλλο κόσμο.

Όλοι αυτοί που ήρθαν ξεριζωμένοι από τον τόπο τους και πάλαιψαν να ξαναστήσουν τα νοικοκυριά, να κρατήσουν άσβεστη τη μνήμη να μη πούμε χαμένες πατρίδες, να λέμε οι πατρίδες μας.

Στο λεύκωμα – πιο σωστά – της κυρίας Γιαβάση ξαναζούν με τα ονόματά τους, τα έθιμά τους, τις παραδόσεις τους, πανέτοιμοι σαν έρθει ο καιρός που έχει ο Θεός ορίσει να ξαναπάνε να ξεκλειδώσουν τις μανταλωμένες θύρες να ζωντανέψει ο τόπος. Σαν έρθει ο καιρός που `χει ο Θεός ορίσει – ναι γιαγιά; ρώτησα κάποτε μια εκατοχρονίτισσα. - Ναι παιδί μου, μ’ απάντησε, γιατί είναι θέλημα Θεού, πάλι με χρόνους με καιρούς!!!

Στο λεύκωμα της κυρίας Γιαβάση «Η Αγκερού» υπάρχει καταχωρημένη όλη η ζωή του τόπου. Οι άνθρωποι με τα ονόματά τους, οι συγγένειες, οι γενιές πάππου προς πάππου , τα φαγητά, τα γλυκά, τα ανέκδοτά τους, τα παραμύθια τους, όλος ο βιός τους εκεί και η προκοπή τους εδώ. Μια ζωή από το χτες στο σήμερα.

Γράφει ο Παλαμάς: «Γνώμες καρδιές, όσοι Έλληνες ότι είστε μη ξεχνάτε δεν είστε  από τα χέρια σας μονάχα. Όχι. Χρωστάτε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ’ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί». Αυτό το χρέος πασχίζει να ξεπληρώσει κατά το μερίδιο που της ανήκει η Κυρία Αγγελική Γιάβαση - Φωτοπούλου με το βιβλίο – μνήμη «Η Αγκερού», ταξίδι στον χρόνο και τον τόπο. Αφήγηση για τους επόμενους.

Οι ευχές όλων μας ας ταξιδεύουν μαζί τους.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΝΤΖΕΓΙΑΝΝΗΣ

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk