Τετάρτη 24 Απριλίου 2019 face book twitter you tube

iek vergi

Γιορτή ή ντροπή της Δημοκρατίας;- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Γιορτή ή ντροπή της Δημοκρατίας;- Του Δημήτρη Αβραμίδη

Από τις βουλευτικές μέχρι τον τελαυταίο σύλογο και σωματείο της χώρας οι εκλογές γίνονται παντού και πάντα με τον ίδιο τρόπο.

Η ψηφορορία τελειώνει, η πόρτα κλείνει και πιάνει δουλειά η εφορευτική επιτροπή. Μετράει τα ψηφοδέλτια, μετράει και τους σταυρούς των υποψηφίων κι έπειτα συντάσσει και τα μέλη της υπογράφουν ένα πρακτικό με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Έτσι γίνεται παντού, στον κανονικό κόσμο.

Υπάρχει μία μόνο εξαίρεση. Στην Ελλάδα και στις φοιτητικές εκλογές. Όπου η κάθε παράταξη, εδώ και χρόνια παίζει αυτό το βιολί, ανακοινώνει τα δικά(!) της αποτελέσματα. Έτσι λοιπόν εμφανίζεται μια ποικιλία αποτελεσμάτων, διαφορετικών μεταξύ τους, που ικανοποιούν όλα τα γούστα. Εκλογικά αποτελέσματα διά πάσα νόσο. Φαντάζεται κανείς να γίνουν βουλευτικές εκλογές και το κάθε κόμμα να βγάζει δικά του αποτελέσματα;

Το πιο παράξενο σε όλη αυτήν την κατάσταση, είναι το γεγονός ότι ουδείς ενοχλείτε. Δεν ενοχλούνται οι ίδιοι οι φοιτητές που πάνε και ψηφίζουν. Δεν ενοχλούνται τα κόμματα που σχετίζονται με τις φοιτητικές παρατάξεις. Δεν ενοχλούνται τα μέσα ενημέρωσης που μετά τις φοιτητικές εκλογές γράφουν άρθρα και αναλύσεις για το μήνυμά τους. Δεν ενοχλείται η ακαδημαϊκή κοινότητα. Δεν ενοχλείται το Υπουργείο Παιδείας. Οι πάντες έχουμε συμβιβαστεί με αυτήν την ανωμαλία και την αντιμετωπίζουμε ως φυσιολογική κατάσταση. Κι αυτό είναι πάντα το χειρότερο, να συμφιλιώνεσαι με την ανωμαλία.

Η φοιτητική νεολαία είναι, εκ προοιμίου, η αυριανή ελίτ της χώρας. Συγκροτείται από τους πιο ταλαντούχους νέους και νέες, αποκτά τα καλύτερα εφόδια και στις τάξεις της βρίσκονται αυτοί που στο μέλλον θα ηγηθούν σε όλους τους τομείς. Αυτή λοιπόν η νεολαία, από τα φοιτητικά της χρόνια, εθίζεται σε μια βαριά αντιδημοκρατική πρακτική. Να ψηφίζουν αλλά να μην βγαίνουν αποτελέσματα. Εθίζονται σε γιαλαντζί δημοκρατικές πρακτικές, εθίζονται να μην έχουν σε μεγάλη υπόληψη την ιδια τη δημοκρατία. Αυτό ισχύει για, περίπου, τους μισούς που πάνε και ψηφίζουν. Οι άλλοι μισοί απλώς αδιαφορούν και απέχουν.

Όπως είναι γνωστό οι φοιτητικοί σύλλογοι είναι οργανωμένοι κατά τμήμα. Υπάρχει, για παράδειγμα, ο σύλλογος των φοιτητών του Χημικού Πάτρας. Αναρωτιέμαι: Πόσο δύσκολο είναι να συνεννοηθούν μεταξύ τους οι φοιτητές, να εκλέξουν μια εφορευτική επιτροπή, αντιπροσωπευτικήν και της εμπιστοσύνης όλων, η οποία θα μετρήσει ψηφοδέλτια και σταυρούς και θα βγάλει ένα αποτέλεσμα που θα το δεχτούν όλοι; Επαναλαμβάνω: Πόσο δύσκολο είναι το προφανές κι αυτονόητο;

Το γεγονός ότι αυτό, το τόσο απλό δεν γίνεται επιτρέπει δυσάρεστες εικασίες. Με πρώτη  αυτή που λέει ότι οι ίδιες οι φοιτητικές παρατάξεις δεν το θέλουν.  Με επόμενη εκείνη που λέει ότι τα κόμματα που σχετίζονται με αυτές τις παρατάξεις δεν τους το ζητούν. Μοιάζει, σαν να είναι όλοι βολεμένοι με αυτήν την ανωμαλία. Κάποια άτυπη διανομή οφιτσίων και λοιπών αφανών ωφελημάτων προκύπτει για όλους τους εμπλεκόμενους, μηδενός εξαιρουμένου εξ ου και η κοινή αποδοχή της ανωμαλίας.

Η μόνο που δεν βολεύεται με αυτήν την κατάσταση είναι η δημοκρατία μόνο που δεν έχει φωνή για να φωνάξει η έρημη. Και κανέναν για την υπερασπιστεί.

Η μόνη που δεν βολεύεται είναι η δημοκρατία αλλά δεν έχει φωνή για να φωνάξει.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk