Τετάρτη 8 Ιουλίου 2020 face book twitter you tube

«Κοίτα, Ανθρωπάκο»- Η χορογράφος, Ελένη Παπαϊωάννου μιλά στη «Γ» για την performance που θα παρουσιαστεί και στην Πάτρα

Με έναυσμα το έργο του «αιρετικού» ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ «Άκου, ανθρωπάκο» η ομάδα A(r)CT ξεκινά μία διαδρομή στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου που συχνά νομίζει πως είναι κυρίαρχος του εαυτού του αλλά εν τω μεταξύ έχει υποταχθεί.

Η performance χορού «Κοίτα, Ανθρωπάκο» σε χορογραφία της Ελένης Παπαϊωάννου θα παρουσιαστεί και στην Πάτρα στο Θέατρο Λιθογραφείον, μόνο για δύο παραστάσεις, το Σάββατο 26 και την Κυριακή 27 Οκτωβρίου στις 21.00.

Η γνωστή χορογράφος μίλησε στη «Γνώμη» για το έργο, το οποίο αποτελεί μία κραυγή αγωνίας απέναντι στην εικόνα του καθημερινού ανθρώπου που καταρρέει και ισοπεδώνεται μπροστά σε μία κοινωνία που μοιάζει με φυλακή

Ένα έργο ανθρωποκεντρικό, με κύριους χαρακτήρες τρεις καθημερινούς, όμοιους ανθρώπους που ζουν περικυκλωμένοι από όσα έμαθαν πως πρέπει να πιστεύουν και με την ψευδαίσθηση πως είναι ελεύθεροι. Συμμετέχουν οι, Έμυ Αμερικάνου, Ερικέτη Ανδρεαδάκη και Μιχάλης Σαγάνης.

ΕΡ.: Πώς προέκυψε η ιδέα γι’ αυτή την performance;

ΑΠ.: Κι έτσι ξεκινάς να γράφεις χωρίς συγκεκριμένες ερωτήσεις. Σκανάρoντας τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σου με ταχύτητα μεγάλη και διαγράφοντάς τες σε δευτερόλεπτα. Κρίνοντας και κατακρίνοντας όσα πάνε να ειπωθούν. Μήπως τελικά αυτός είναι ο ανθρωπάκος; Και μήπως όλοι κρύβουμε από έναν μέσα μας, που αρνιόμαστε κατηγορηματικά να αντικρύσουμε;

Και τί θα γινόταν αν μπορούσαμε να τον ακούσουμε; Να τον κοιτάξουμε στα μάτια και να του μιλήσουμε; Να καταλάβουμε τι θέλει, τι νιώθει, τι φοβάται… Γιατί σίγουρα φοβάται.

Όλοι φοβούνται κάτι. Και ο φόβος είναι ίσως το πιο εύκολο συναίσθημα για να σε υποτάξει. Να σε κάνει να νιώσεις αδύναμος,  ανήμπορος, μικρός. Έτσι γεννιέται ο ανθρωπάκος... και ζει φυλακισμένος μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, ανίκανος να φωνάξει και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του, να συμφιλιωθεί με αυτή του την πλευρά και να την υπερνικήσει. Να μπορέσει να δει πέρα από το δάκτυλο που του υποδεικνύει τι να σκέφτεται και πώς να ζει.

 

ΕΡ.: Μπορούμε να αλλάξουμε;

 

ΑΠ.: Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά τον κόσμο. Είναι τόσα τα προβλήματα που μπορεί να εντοπίσει κανείς στην σύγχρονη κοινωνία, ηθικά, οικονομικά και πολιτικά που η παραμικρή αλλαγή φαντάζει σαν ένα άπιαστο όνειρο.  Πιάνω τον εαυτό μου να απελπίζεται αλλά συνάμα να πεισμώνει, γιατί έχω γνωρίσει ανθρώπους που κατάφεραν να αλλάξουν… έχω βιώσει και εγώ η ίδια την αλλαγή, σε πολλά επίπεδα.

Όμως και πάλι για να αφήσουμε αυτή την αλλαγή να συμβεί πρέπει αποχαιρετήσουμε τον φόβο του διαφορετικού, να παλέψουμε γι αυτήν και όταν έρθει να την αγκαλιάσουμε.

Ας μάθουμε λοιπόν την δύναμη του Εμείς και όχι του Εγω. Ας στρέψουμε το θυμό μας στους πραγματικούς υπαίτιους και ας σταματήσουμε να πολεμάμε, να βρίζουμε, να αντιστεκόμαστε και να θυμώνουμε μεταξύ μας. Ας αρχίσουμε να δείχνουμε συμπόνοια και κατανόηση όχι μόνο προς τους άλλους αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Ας νιώσουμε ελεύθεροι και όχι υποδουλωμένοι στα χρήματα, την τεχνολογία και την εξουσία….Και ίσως τότε διακρίνουμε αυτό το φως που περιμέναμε αλλά ήμασταν ψυχικά τυφλοί και ανήμποροι να δούμε.

ΕΡ.: Ποια είναι η επιδίωξή μας μέσα από τα έργα σας;

ΑΠ.: Με αυτές τις σκέψεις και τους προβληματισμούς ξεκίνησα το 2014 την ομάδα A(r)CT. Ήταν το τελευταίο έτος της φοίτησής μου στο London Contemporary Dance School  και η αρχή της ζωής μου ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, βαριά λέξη, με μεγάλη ευθύνη απέναντι στην κοινωνία.

Πίστευα και πιστεύω πως κάθε μορφή τέχνης έχει τη δύναμη να παρακινήσει, να προκαλέσει , να συγκινήσει και ενίοτε να φέρει κάποιου είδους ατομική αλλά και συλλογική αλλαγή. Έτσι μέσα από τα έργα μου και την ομάδα Α(r)CT έχω σκοπό να φέρω στο φως αυτή την ιδιότητα της τέχνης. Δύσκολο εγχείρημα μιας και η εμπορευματοποίησή της αλλά και η επικράτηση της τηλεόρασης έχει καταφέρει να ωθήσει τον κόσμο σε θεάματα κυρίως ψυχαγωγικά με αποτέλεσμα την επιφανειακή διασκέδασή τους.

ΕΡ.: Ποια είναι τα μηνύματα που εισπράττουν οι θεατές;

ΑΠ.: Το τελευταίο έργο μας “Κοίτα, Ανθρωπάκο” ήταν πραγματικά μια πρόκληση που πλέον ανυπομονώ να μοιραστώ με τους θεατές. Το βιβλίο του Βίλχελμ Ράϊχ “‘Ακου, ανθρωπάκο!” , τόσο επίκαιρο αλλά και ιδιαίτερα γραμμένο στάθηκε η αφορμή για να δημιουργηθούν τρία ανθρωπάκια που βιώνουν τον φόβο, την αγωνία, την ανάγκη για απελευθέρωση από τα κοινωνικά , πολιτικά και προσωπικά δεσμά τους, την διαμάχη, την αδιαφορία, την ελπίδα, τον ασυνείδητο εγκλωβισμό και την απογοήτευση.

Αυτά τα ανθρωπάκια πατούν επί σκηνής και περιμένουν να ταυτιστούμε και να αναρωτηθούμε μαζί τους:

“Θα γίνουμε τελικά ΆΝΘΡΩΠΟΙ;”.

επιστροφή στην κορυφή

Χρησιμοποιούμε cookies για τη βελτιστοποίηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε και την εξατομίκευση της παρουσίασης των διαφημίσεων που βλέπετε κατά τη χρήση αυτού του ιστότοπου. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk